Trapani, spacer 3

    Nasz trzeci spacer po Trapani rozpoczął się na południowym nabrzeżu po powrocie z Segesty:

    Potem przyszedł czas na dokończenie zwiedzania Trapani według przygotowanego programu, widocznego  na poniższej mapce. Google przewiduje 40 minut, do czego należy doliczyć czas na oglądanie i robienie zdjęć:

   Poszło nam bardzo szybko, bo do obejrzenia zostały obiekty typu pomników i fontann oraz kilka kościołów, niestety wszystkie okazały się zamknięte. Już podczas przygotowywania trasy zorientowałam się, że będzie z tym słabo. Nigdzie nie udało się znaleźć żadnych oficjalnych informacji o godzinach otwarcia, co potwierdzali moi znajomi, a także większość osób, których wypowiedzi znalazłam na blogach czy mapach Google. 

   Ale po kolei. Z nabrzeża ruszyłyśmy na północ, w kierunku Parku Królowej Małgorzaty i Placu Vittorio Emanuele. Park został utworzony wkrótce po zjednoczeniu Włoch, otwarto go dla zwiedzających w 1889 roku i nazwano na cześć królowej Małgorzaty Sabaudzkiej. Centralna aleja prowadzi do teatru na świeżym powietrzu. Za nim można podziwiać jeziorko z detalami architektonicznymi, związanymi z historią miasta, na przykład pięć kolumn z doryckimi kapitelami, które były częścią teatru „Garibaldi”, zniszczonego podczas bombardowań wojennych:

 Na Piazza Vittorio Emanuele wyróżnia się ośmiokątna Fontanna Trytona z posągiem, wykonanym z brązu przez Domenico Li Muli w 1890 roku. Jest jednym z symboli Trapani i jedną z najpiękniejszych fontann w mieście:

  Z drugiej strony placu stoi pomnik, poświęcony pierwszemu królowi Włoch, Wiktorowi Emanuelowi II, stworzony przez rzeźbiarza Giovanniego Duprè w 1882 roku. Król ten jest wspominany jako Ojciec Ojczyzny, ponieważ doprowadził do zjednoczenia kraju. Za odmowę uchylenia Statutu Albertyńskiego otrzymał tytuł „Re galantuomo”, czyli „Król Dżentelmen”:

    Około 150 m na zachód, naprzeciwko Pałacu Rządowego i Zamku Tierra, stoi Monumento ai Caduti di Trapani nella Grande Guerra, czyli pomnik poświęcony poległym z Trapani podczas Wielkiej Wojny (I wojny światowej), wykonany w 1921 roku przez rzeźbiarza Antonia Hugo. Co ciekawe, pierwotnie służył celom wojskowym, a na pomnik został przebudowany dekadę później, już po wojnie. Składa się ze schodkowej marmurowej kolumny oraz znajdującej się u jej podstawy brązowej rzeźby anioła, podtrzymującego poległego wojownika:

   Stamtąd przemieściłyśmy się w stronę centrum z zamiarem obejrzenia kościoła Chiesa di Santa Maria del Gesù, jednego z najważniejszych zabytków ze względu na późnogotycką formę. Został zbudowany w XVI wieku z funduszy Skarbu Braci Obserwantów. Fasada szczytowa posiada widoczne kamienne zdobienia i ostrołukowy portal, zwieńczony niszą w kształcie muszli. Na południowej stronie kościoła widać inny portal, w stylu katalońsko-gotyckim, z architrawem, na którym znajduje się płaskorzeźba Zwiastowania (XV wiek). Niestety kościół był zamknięty, więc zdjęcie jest tylko z zewnątrz, w dodatku nie dało się objąć całości:

   Kilkadziesiąt metrów dalej znajduje się kościół di San Agostino, który od 2008 roku pełni funkcję centrum wystawowego Muzeum Diecezjalnego. Zbudowany za panowania Rogera II (1130-1154) przez templariuszy, po kasacie zakonu w 1312 roku przeszedł w ręce joannitów. Dwa lata później Fryderyk III Aragoński podarował go augustianom, którzy go rozbudowali. Na gotyckiej fasadzie szczytowej dominuje  eleganckie, bogato zdobione okno rozetowe, utworzone z przeplatających się łuków, wspartych na dwunastu małych kolumnach oraz portal z wieloma łukami, zwieńczony wnęką z Madonną z Dzieciątkiem ze szkoły Gaginiego (XVI w.). Oczywiście ten kościół również był zamknięty:

  Obok kościoła widoczna jest Fontnna Saturna, ufundowana w 1342 roku przez rodzinę Chiaramonte dla upamiętnienia pierwszego akweduktu, który doprowadzał wodę ze zboczy góry Erice do murów miejskich, a po którym nie pozostały żadne ślady. W wieku XVIII fontanna została wzbogacona o posąg Saturna. Słupy, kraty i stopnie pomnika zostały dodane w XIX wieku:

    Miejsce, położone na północ od fontanny, w odległości około 40 metrów, to plac, na którym byłyśmy wcześniej nawet dwa razy, a jego nocne zdjęcia już pokazywałam TUTAJ. Mieści się tam Palazzo Senatorio (Palazzo Cavarretta). Zbudowany w wieku XV, odnawiany przez kilkadziesiąt lat w II połowie XVII wieku. Barokowa fasada, zaprojektowana przez Simone Pisano i Andreę Palmę, a sfinansowana przez Don Giacomo Cavarretta, jest podzielona na trzy rzędy oraz zdominowana przez posągi Madonny z Trapani, opiekunki miasta, a także patronów Trapani - świętego Jana i świętego Alberta. Posągi, wykonane w XVIII wieku, są dziełem Giuseppe Nolfo. W 1828 roku dodano dwie skrzynie na zegar z godzinami i datą. Dziś mieści się tu siedziba urzędu gminy:

   Do pałacu z lewej strony przylega Porta Oscura (Mroczna Brama), jedna z czterech najstarszych bram miasta, prawdopodobnie istniejąca już za czasów Kartagińczyków. Torre dell'Orologio czyli Wieża Zegarowa, powstała nad nią najpewniej w XIII wieku, w czasach Jakuba Aragońskiego. Zegar astronomiczny, wykonany w 1596 roku przez Giacomo Mennellę, zawiera dwie okrągłe tarcze. Na tarczy słonecznej jedna wskazówka wskazuje godziny, a druga znaki zodiaku, równonoce, przesilenia, pory roku i punkty kardynalne. Zegar księżycowy, który ma centralny otwór reprezentujący ziemię, wskazuje wszystkie fazy Księżyca, w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara: 

  Na terenie historycznego centrum Trapani znajduje się Piazza Ex Mercato del Pesce, lepiej znany mieszkańcom jako „chiazza”. Powstał w 1874 roku według projektu inżyniera Giovana Battisty Talottiego i chociaż targ rybny został przeniesiony pod koniec lat 90. XX wieku w inne miejsce, nadal zachował on znaczące elementy architektoniczne, takie jak portyki z okrągłymi łukami i wspaniały posąg Wenus Anadyomene, symbolu piękna i opieki nad żeglarzami, który dominuje nad centrum placu:

    Po drodze do pensjonatu miałyśmy jeszcze do obejrzenia dwa kościoły. Pierwszy z ich, San Nicola, to przegląd budowli z różnych epok i stylów: w epoce bizantyjskiej była to świątynia obrządku greckiego, dzieło Belizariusza, generała cesarza Konstantyna Wielkiego. W XIV wieku, w epoce Chiaramonta, stała się miejscem kultu św. Mikołaja, z ważną kaplicą poświęconą temu świętemu. W XVIII wieku przebudowano portale według projektu architekta Giovanniego Biagio Amico. Pod głównym dodano schody, a portal boczny, bardziej interesujący, obramowano dwiema marmurowymi kolumnami i przerwanym tympanonem, wewnątrz którego znajduje się nisza z figurą świętego:

   Idąc na prawo od tego portalu, dochodzi się do Piazza San Domenico. Początki kościoła pod wezwaniem świętego Dominika sięgają XIII wieku, gdy Jakub Aragoński zapragnął, aby miejsce kultu zostało wybudowane na jedynym wzgórzu w okolicy, gdzie rozwijało się historyczne centrum Trapani. Był on potem przebudowywany przez stulecia. Rozeta w stylu gotycko-chiaramonte pochodzi z najstarszego okresu, a ośmiokątna dzwonnica - z XV wieku. Jest to prawdziwy kościół - mauzoleum wybitnych dostojników rodu aragońskiego, pochowani są w nim Teobald, król Nawarry, i jego żona Izabela. Epigraf wskazuje również na pochówek Manfreda, syna Fryderyka III Aragońskiego (1313). Za absydą znajduje się tzw. „Kaplica Krzyżowców”, ozdobiona freskami z XIV i XV wieku:

 Obok kościoła znajduje się monumentalny kompleks klasztorny, ale już do niego nie podchodziłam. Zarówno kościół, jak i klasztor, były niedostępne dla zwiedzających. Niestety wszystkie tamtejsze kościoły znajdują się w wąskich uliczkach i bardzo ciężko zrobić im dobre zdjęcia. Ale przynajmniej próbowałam. I na tym opis Trapani zakończę.