O Keszm raz jeszcze

     Na wsypie Keszm zrobiłam jeszcze trochę zdjęć, które są warte pokazania. W jednej z poprzednich notek pisałam, że po powrocie z lasów mangrowych na krótko zatrzymaliśmy się w wiosce Laft. Okazała się ona interesującym i fotogenicznym miejscem z labiryntem wąskich uliczek: 

   Na skraju wioski, z przeciwnej strony niż port, wypatrzyłam coś w rodzaju wzgórza zamkowego, na które oczywiście musiałam się wspiąć. Znajduje się tam meczet, ruiny kwadratowego zamku Naderi z czterema wieżami i zaokrąglone zbiorniki na wodę, przykryte kopułą:

    Za zamkiem w kraterze wykopano 366 studni "Tala" (Złotych) do zbierania wody deszczowej, po jednej na każdy dzień roku przestępnego. Ze wzgórza pięknie widać owe studnie, ale również wioskę z licznymi wieżami wiatrowymi:

   Na chwilę zatrzymaliśmy się jeszcze w porcie, obejrzeliśmy z bliska jeden z kutrów, po czym ruszyliśmy dalej, wypatrując wielbłądów spacerujących swobodnie po szosie lub poboczu:

  Tego samego dnia wieczorem, w drodze powrotnej do hotelu, odwiedziliśmy farmę krokodyli, gdzie mieliśmy możliwość podglądać ich wieczorny posiłek. Zaskakujące było dla mnie pewne zjawisko, widoczne na ostatnim zdjęciu: po złapaniu zdobyczy krokodyl zamierał w kompletnym bezruchu, z rybą w poprzek paszczy, i odpoczywał dłuższy czas. Podobno one zawsze tak się zachowują, ale w naturalnych warunkach jest to jeszcze zrozumiałe. Tu natomiast, gdy polowanie nie wymaga właściwie żadnego wysiłku, wydaje się co najmniej dziwne:  

   W mieście Keszm spędziliśmy trzy noce. Wolnego czasu nie mieliśmy za wiele, ale udało się nam popatrzeć na miasto z hotelowego okna i odbyć jeden spacer w stronę nadmorskich bulwarów, wyjątkowo jeszcze przy dziennym świetle:

  Pozostałe spacery były możliwe tylko wieczorami. Podglądaliśmy wtedy nocne życie miasta i próbowaliśmy lokalnych specjałów:

   Miasto Keszm przyjęło nas bardzo gościnnie, w piątek przed meczetem zostaliśmy poczęstowani szklaneczkami z sokiem, ale to w Iranie przecież nic nowego:

   Kolejnego dnia wczesnym rankiem wyruszyliśmy na naszą najdłuższą trasę, do przejechania było 650 kilometrów. Ale wciąż przed nami były nowe wrażenia, więc nikt nie narzekał.

                                                        c.d.n.

Zatoka Perska - wokół wyspy Keszm i Hengam

    Po nocy spędzonej w mieście Keszm, kontynuowaliśmy zwiedzanie wyspy. Jedną z jej głównych atrakcji są lasy mangrowe (namorzynowe), tak zwane Lasy Hara (drzewo hara - marina Avicennia). Jest to rezerwat biosfery UNESCO, w którym pomieszkują tysiące migrujących ptaków, żółwi i węży wodnych. Najlepiej oglądać to wszystko z łodzi motorowych, które można wynająć w porcie. Sama jazda jest nieco szalona, oczywiście nie między drzewami, a widoki niesamowite:

    W drodze powrotnej mieliśmy piękny widok na port i wioskę Laft z licznymi wieżami wiatrowymi:

    O wiosce Laft będzie jeszcze przy innej okazji, a teraz wracamy do "mokrych" tematów. Tuż obok wyspy Keszm znajduje się niewielka wysepka Hengam, zamieszkała przez kilkadziesiąt osób, utrzymujących się głównie z handlu turystycznymi pamiątkami. Kobiety ubrane są w bardzo kolorowe stroje, a na twarzach noszą charakterystyczne maski:

   W pobliżu portu pływają kolorowe rybki:

   Tu znowu wsiedliśmy do wynajętych łodzi i ruszyliśmy polować, oczywiście bezkrwawo, na delfiny. Mieliśmy sporo szczęścia, bo nie wszystkim się udaje takie spotkanie. Wokół nas kłębiły się ogromne stada, jednak ciężko było uchwycić aparatem momenty, w których wyskakiwały nad wodę, przeważnie migawka otwierała się o parę sekund za późno. Ale coś mam :-)

   Są tu również ustronne plaże (zarówno piaszczyste jak i srebrne z drobinkami kwarcytu), gdzie policja nie zagląda, więc możliwa jest krótka kąpiel. To na ten moment wiozłam w walizce strój kąpielowy! Oczywiście skorzystaliśmy, ale w strasznym pośpiechu. Ryzyko jednak było spore i nasi przewodnicy stanowczo egzekwowali zakończenie imprezy po ustalonych 15 minutach. A szkoda, bo woda była cieplutka jak w wannie:

   I to jeszcze nie wszystko o południowych wyspach, wkrótce ciąg dalszy.