Otranto

    Otranto jest najdalej na wchód zlokalizowanym miastem Włoch. Leży około 40 km na południowy wschód od Lecce, nad Adriatykiem, który w tym miejscu przechodzi w Morze Jońskie. Do Grecji jest stąd zaledwie 80 km. Historia Otranto rozpoczyna się w czasach starożytnej kultury mesapijskiej, później istniał tu rzymski port Hydruntum, a następnie greckie Hydrous, odgrywające ważną rolę w kontaktach z Bizancjum. Mówi się, że miasto stanowiło wówczas pomost między wschodem i zachodem. Przez wieki podlegało kulturze bizantyjskiej, ale w XI wieku dominowali w nim już Normanowie, za których panowania w Otranto powstał zamek obronny. W XV wieku jego konstrukcja została gruntownie przebudowana przez Aragończyków, szczególnie za panowania Ferdynanda I. Kolejna rozbudowa nastąpiła kilka lat po inwazji tureckiej, za sprawą Alfonsa II Aragońskiego, a jeszcze później - wenecjan.

   Ważnym punktem w historii miasta był rok 1480, gdy siły Imperium Osmańskiego na krótko zdobyły miasto. Wówczas około 800 mieszkańców odmówiło przejścia na islam, za co zostali ścięci na wzgórzu Minerva. W 2013 roku Kościół Katolicki uznał ich za świętych (święci Antonio Primaldo i towarzysze), dziś są zwykle nazywani "męczennikami z Otranto". Ich szczątki przechowywane są w katedrze Santa Maria Annunziata.

    Dojechaliśmy w okolice mariny i stamtąd rozpoczęliśmy zwiedzanie. Jego pierwszym etapem był wspomniany zamek:

    Brama Morska, przez którą wchodziliśmy, jest tą, przez którą wyprowadzono świętych męczenników na ścięcie. Obok bramy znajdują się ruiny wzniesionego w XVIII wieku kościoła Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Jego obecny stan jest wynikiem wieloletniej infiltracji wody i ostatecznego zawalenia się w 1972 roku:

  Otranto jest niewielkie i w ciągu kilku minut spod zamku dotarliśmy do zlokalizowanej w centrum miasta katedry. Ufundowana przez normańskiego biskupa Wilhelma, powstała w 1088 roku na pozostałościach wioski mesapijskiej, rzymskiego "domus" i wczesnochrześcijańskiej świątyni. To trzynawowa bazylika, zbudowana na planie krzyża. Stanowi perłę architektury apulijskiej, łącząc style normańskie, bizantyjskie i wczesnochrześcijańskie. Jej fasada jest stosunkowo prosta, romańska, z dużym rozetowym oknem:

   Dość skromne wnętrze oparte jest na 14 granitowych kolumnach:

    Unikalna posadzka z mozaiką z XII wieku, stworzona przez mnicha Pantaleone, pokrywająca niemal całą posadzkę nawy głównej, przedstawia „Drzewo Życia”, sceny biblijne, mitologiczne oraz bestiarium:

  Czaszki i kości męczenników są przechowywane w przeszklonych gablotach w kaplicy w prawej nawie:

  Pod prezbiterium znajduje się imponująca krypta z licznymi kolumnami, datowana na XI wiek, której ściany zdobią resztki starych fresków:

   Po wyjściu z katedry przeszliśmy się po brukowanych uliczkach, które jak zwykle w małych włoskich miasteczkach były urokliwe i klimatyczne:

   Mając jeszcze chwilę wolnego czasu, postanowiliśmy pójść za strzałkami do bazyliki św. Piotra. I dobrze zrobiliśmy, bo udało się nam odnaleźć absolutną perełkę. W najwyższym punkcie Otranto, ukryty wśród zaułków i schodków historycznego centrum, stoi bizantyjski, najstarszy kościół w Otranto. Wiąże się z nim legenda o przejściu przez Otranto apostoła Piotra podczas jego długiej podróży z Antiochii do Rzymu. Zbudowany na przełomie IX i X wieku, jest doskonałym świadectwem panowania bizantyjskiego na ziemiach Otranto. Ma plan krzyża greckiego, prostą fasadę i ściany wykonane z wapiennych ciosów, połączonych zaprawą, podtrzymujące niską, półkolistą kopułę:

  Jego wnętrze kryje prawdziwe skarby: fragmenty cyklu wczesnobizantyjskich fresków, przedstawiających Ostatnią Wieczerzę. Posąg św. Piotra, będący przykładem baroku leccese, został wykonany w 1635 roku z kamienia z Lecce i emaliowany farbami:

  Otranto jest maleńkie, wymiary starówki nie przekraczają 200 m, ale naprawdę warto do niego zajrzeć chociaż na kilka godzin.