Na północną stronę rzeki przeszliśmy mostem Solferino, skręciliśmy w prawo w Lungarno Pacinotti, a po przejściu ok. 100 m skierowaliśmy się na północ ulicą Santa Maria, pod łukiem widocznym z nabrzeża. Zaraz za nim znajduje się kościół San Nicola (ślad czerwonej pinezki na lewym skraju mapki):
Przypuszcza się, że kościół został ufundowany przez markiza Ugo z Tuscii pod koniec XI wieku. Pierwsze wzmianki o nim i o pobliskim klasztorze pochodzą z 1097 roku. W latach 1297 - 1313 augustianie go rozbudowali, dobudowując pojedynczą ośmiokątną dzwonnicę, zaprojektowaną prawdopodobnie przez Giovanniego Pisano. Wewnątrz dzwonnicy znajdują się kręcone schody (koniec XIII w.). Możliwe, że powstały one według obliczeń pizańskiego matematyka Fibonacciego. Wieża była kiedyś oddzielona od budynku, a jej podstawa znajduje się teraz pod poziomem ulicy. Dzwonnica z XII wieku jest jedną z trzech dzwonnic w Pizie, które mają wyraźne nachylenie. Jest ono bardzo łagodne, ale nadal widoczne, przechyla się na stronę ulicy i rzeki Arno. W okresie od XV do XVII wieku budynek przebudowywano, dodając nowe ołtarze i osiem kaplic. Wewnątrz kościół San Nicola zdobią obrazy różnych artystów, m.in. świętego Mikołaja, ratującego miasto przed zarazą. Nie weszliśmy jednak do środka, bo wszędzie tłoczyli się goście weselni:
Ciekawostkę stanowi łukowe przejście, które przecina ulicę. Prowadzi ono do Palazzo delle Vedove, czerwonego budynku, widocznego na pierwszym zdjęciu. Pałac, gruntownie przebudowany w XVI wieku, był używany przez wdowy z Domu Medyceuszy. Dwa sąsiadujące łuki przechodzą nad ulicą i łączą najpierw pałac wdów z przylegająca do Palazzo Reale Wieżą de Cantone (żółty łuk), a następnie z kościołem San Nicola (biały łuk), umożliwiając mieszkańcom obu pałaców udanie się na mszę bez wychodzenia na ulicę. Ściana kościoła jest po lewej stronie, wieża w głębi to Torre de Cantone, a prawy łuk to ten sam, pod którym przechodziliśmy z nabrzeża:
Zaułkiem pod białymi łukami przeszliśmy na Piazza Francesco Carrara z pomnikiem Ferdinanda I de' Medici - jednego z najsłynniejszych przedstawicieli rodziny Medyceuszy:
Stamtąd wróciliśmy na bulwar nad Arno, minęliśmy piękny budynek uniwersytetu, kilka kamienic, kościół Madonna dei Galletti i Palazzo Agostini (zwany też pałacem Ussera albo "czerwonym"):
Potem przeszliśmy bocznymi zaułkami, mijając Palazzo Podesta, aż dotarliśmy do głównej ulicy Borgo Stretto:
Następnie zajrzeliśmy do Galileusza, potem w jakieś zakamarki w okolicy Piazza delle Vettovaglie i w końcu doszliśmy do placu Garibaldiego z pomnikiem. Zdjęcia są z dwóch różnych dni, nie przebierałam się w czasie spaceru 😀:
Potem zawróciliśmy znowu na północ z zamiarem udania się na Piazza dei Cavalieri, ale po drodze odwiedziliśmy jeszcze kościół San Michele in Borgo, należący do najstarszych budowli sakralnych w mieście. Pochodzi z 1016 roku, ale był przebudowywany kilka razy, zwłaszcza po bombardowaniach II wojny światowej. Stanął poza murami miasta, na miejscu starożytnej świątyni poświęconej Marsowi. Fasada pochodzi z XIV wieku. Górna część ma trzy rzędy typowo pizańskich gotyckich loggii. Portale są trzy, wszystkie w stylu gotyckim, z lunetami. Portal główny wieńczy tabernakulum z „Madonną z Dzieciątkiem” Lupo di Francesco (kopia), ucznia najpierw Giovanniego Pisano, a następnie Tino di Camaino:
Wnętrze w stylu pizańsko-romańskim z wpływami gotyckim, podzielone jest na trzy nawy boczne rzędami kolumn, zwieńczonych kapitelami. Można tu podziwiać XIV-wieczny marmurowy krucyfiks, wykonany przez Nino Pisano. Freski i obrazy pochodzą z XIII - XVIII wieku. Ozdobą XVIII-wiecznego głównego ołtarza jest Madonna z Dzieciątkiem i świętymi, autorstwa Baccio Lomi (XVI wiek). Pod spodem znajduje się krypta z XI wieku. Dwie archeologiczne eksploracje odkryły pod ziemią XII-wieczną brukowaną ulicę i pozostałości klasztoru z końca XIII wieku.
Plan drugiej części spaceru:
Piazza dei Cavalieri (Plac Rycerski) to drugi, po Piazza dei Miracoli, najsłynniejszy plac Pizy. Początkowo służył jako siedziba władz, po czym stał się siedzibą Zakonu Rycerzy Świętego Szczepana. W przeszłości był najważniejszym miejscem spotkań i handlu w mieście.
Dotarliśmy na miejsce od strony Via Consoli del Mare, idąc między bocznymi elewacjami Palazzo della Carovana i kościoła Świętego Szczepana. Średniowieczny Palazzo degli Anziani był pierwotnie wieżą, którą można zobaczyć na pierwszym zdjęciu, wystającą ponad obrys głównego gmachu. Budynek został przebudowany przez Giorgio Vasari i nazwany Palzzo della Carovana:
Na plac weszliśmy między pałacem, a kościołem Chiesa di Santo Stefano dei Cavalieri:
Palazzo della Carovana, zbudowany w 1596 roku, jest głównym budynkiem prestiżowej Scuola Normale Superiore di Pisa, założonej przez Napoleona Bonaparte. Jednym spośród wielu znanych absolwentów był Enrico Fermi, laureat Nagrody Nobla z fizyki w 1938 roku. Przed frontem budynku postawiono pomnik Wielkiego Księcia Toskanii, Kosmy I:
Od kościoła, okrążając plac zgodnie z kierunkiem wskazówek zegara, na prawo mijamy biały budynek Palazzo della Canonica, za nim - żółty Palazzo del Consiglio dei Dodici, dalej Collegio Puteano z Biblioteką Wydziału Prawa Publicznego i nieczynny kościół św. Rocha, a kółeczko domyka Palazzo dell'Orologio z wieżą (oczywiście za nim jest jeszcze, wspomniany już wcześniej, Palazzo della Carovana):
Po prawej stronie kościoła, już poza głównym placem, znajduje się pomnik matematyka Ulissesa Dini, który żył na przełomie XIX i XX wieku:
Dalej, ulicą Via Corsica, między kościołem św. Rocha a wieżą z zegarem, wchodzi się na Piazza Francesco Buonamici. Jest tam kościół San Sisto (Sykstusa), zbudowany bezpośrednio po zdobyciu tunezyjskiej Al - Mahdiji przez flotę pizańską w 1087 roku, na miejscu istniejącego wcześniej kościoła San Pietro in Corte Vecchia. Nazwa „Corte Vecchia” wiąże się z obecnością sądu gastaldów (wysokich urzędników longobardzkich) we wczesnym średniowieczu, zanim Piza stała się wolną republiką. Za patrona obrano San Sisto, ponieważ jego święto przypada na dzień 6 sierpnia, a data ta związana była z licznymi zwycięstwami pizańskich wojsk.
Kościół wymurowano w pizańskim stylu romańskim, z grubo ciosanego kamienia. Górną część elewacji zdobią ślepe łuki i resztki islamskich ceramicznych mis w okrągłych zagłębieniach, pochodzących z pierwszej fazy budowy:
Wnętrze, dość ciemne z powodu niewielkiej ilości światła wpadającego przez okna, ma trzy nawy podzielone kolumnami z rzymskimi kapitelami:
Na początku prawej nawy znajduje się płótno, przedstawiające "Ekstazę świętej Teresy" autorstwa Mauro Soderiniego, przeniesione z kościoła Sant'Eufrasia w Pizie. Wisi nad marmurowym ołtarzem, zasponsorowanym przez rodzinę Salvetti (XVII - XVIII w.), obecnie towarzyszy mu relikwiarz San Sisto w formie brązowego popiersia, dzieło Antonia Fascettiego (1977 rok).
Obok marmurowego konfesjonału, zbudowanego według projektu Torpè Donati (1819) dla kościoła Santo Stefano dei Cavalieri, znajdują się: chrzcielnica, ścienne tabernakulum na Oleje Święte (XVIII w.) i imponujący drewniany Krucyfiks wykonany w 1370 roku przez anonimowego toskańskiego artystę, na wzór Volto Santo z Lukki:
Na początku lewej nawy znajduje się obraz przedstawiający Madonnę z Dzieciątkiem oraz świętymi: Ludwikiem Królem, Szymonem Stockiem i Marią Magdaleną autorstwa francuskiego artysty Jeana François de Troy (XVII/XVIII wiek), płótno z kościoła San Felice w Pizie, niedawno odrestaurowane (2017). Następny ołtarz, dawniej poświęcony Najświętszemu Sakramentowi (1687), mieści figurę Madonny Loretańskiej. Na tej samej ścianie znajduje się marmurowy konfesjonał z trzema łukami, wykonany razem z tym naprzeciwko niego, oraz płótno przedstawiające Objawienie Chrystusa świętemu Ignacemu, autorstwa Giovanniego Domenica Piastriniego (również XVII/XVIII wiek). W kościele wiszą jeszcze dwa inne ważne obrazy: Madonna z Dzieciątkiem i świętymi autorstwa G.B. Paggiego oraz Kazanie Jana Chrzciciela Francesca Vanniego:
W centrum prezbiterium, ograniczonego marmurową balustradą z XVIII wieku z kościoła San Felice, stoi główny ołtarz z polichromowanego marmuru, wykonany przez Giuseppe Vaccà dla kościoła San Rocco w 1730 roku i przeniesiony tutaj w 1786 roku. Zawiera cherubiny i rzeźby, przedstawiające alegorię Wiary i Miłości:
Kilka minut spaceru dzieliło nas teraz od słynnej Krzywej Wieży. Tę trasę, czyli od centrum przez Piazza dei Cavalieri i dalej na Piazza dei Miracoli, przemierzaliśmy dwukrotnie, jednego dnia po południu, a dwa dni później - przed południem. Plac Cudów, jako wisienkę na torcie, zostawiam jednak na następny wpis.
c.d.n.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz