Dawny układ urbanistyczny miasta rzymskiego z I wieku p.n.e., z forum (obecnie plac św. Michała), głównymi ulicami Cardo (via Cenami, via Filungo) i Decumanus (Via S. Paolino, Via Roma, Via Santa Croce) oraz owalnym placem po amfiteatrze, w dużym stopniu został zachowany. Kontynuując nasz spacer, z placu przed katedrą skierowaliśmy się na północ, minęliśmy plac i kościół San Giusto:
Pięć minut później weszliśmy na teren dawnego rzymskiego forum - Piazza San Michele, z Palazzo Pretorio i dwoma pomnikami. Pałac, zbudowany w 1370 roku jako siedziba dworu, stał się później pałacem miejskim. Zegar na barokowej fasadzie nadal działa. Na dole zachowała się piękna duża loggia. W XV wieku dobudowano z tyłu siedzibę burmistrza, która obecnie mieści prokuraturę i policję:
Pierwszy z pomników jest poświęcony słynnemu rzeźbiarzowi i architektowi Matteo Civitali (1436-1501). Był on wybitną postacią renesansu, wiele jego rzeźb znajduje się w katedrze San Martino. Drugi pomnik, stojący przy kościele, został wzniesiony w 1859 roku przez Tymczasowy Rząd Toskanii i upamiętnia Francesco Burlamacchiego, XVI-wiecznego włoskiego polityka, bojownika o niepodległość i jedność Włoch, a został wyrzeźbiony przez Giovanniego Duprè.
Oczywiście najwspanialszą budowlą na placu jest kościół San Michele in Foro, powstały w VII wieku, uznawany za najpiękniejszą świątynię Lukki. Na szczególną uwagę zasługuje fasada kościoła, zbudowana w stylu pizańskim, z marmuru w dwóch odcieniach, która swoją wysokością znacznie przewyższa linię dachu. Świątynia jest praktycznie pozbawiona okien, przez co ciemne wnętrze mocno kontrastuje z jasną fasadą. Piękne są loggie na fasadzie, liczne arkady oraz wymyślne kolumny. We wnętrzu kościoła najważniejsze są: XII-wieczny malowany krzyż na ołtarzu oraz obraz Filippina Lippiego, który przedstawia świętych: Hieronima, Sebastiana, Rocha i świętą Helenę.
Od tego momentu skupiliśmy się na oglądaniu bardziej świeckich obiektów. Trasę zwiedzania na ten czas pokazuje mapka:
Najpierw przeszliśmy obok domu i pomnika Pucciniego do Palazzo Mansi. To XVI-wieczny pałac w stylu barokowym, z freskami, meblami i gobelinami. Można go zwiedzać, ale popatrzyliśmy tylko z ulicy i nie zdecydowaliśmy się wejść do środka. Następną ulicą wróciliśmy na wschód. Minęliśmy Palazzo Parensi, spojrzeliśmy na stojący w głębi bocznej uliczki kościół San Matteo, minęliśmy kolejny pałac (Palazzo Malpigi), a na dziedziniec stojącego obok Palazzo Orsetti zajrzeliśmy przez bramę. Został on zbudowany przez rodzinę Diodati w XVI w. na fundamentach średniowiecznego pałacu, dzisiaj mieści biura Rady Miejskiej i burmistrza:
Ciekawostkę stanowi południowa ściana kościoła świętego Augustyna, zbudowanego w XIV wieku na terenie klasztoru augustianów i kościoła San Salvatore in Muro (powstał na starożytnych rzymskich murach). Nie wchodziliśmy do niego, ale na ścianę zwróciłam uwagę. Dzwonnicę zbudowano na łukach starożytnego rzymskiego teatru, które są nadal dobrze widoczne:
Kolejny, wyjątkowo piękny barokowy pałac Pfanner, ze słynną zewnętrzną klatką schodową, postanowiliśmy odwiedzić. Ciekawi byliśmy przede wszystkim ogrodu. Zaprojektowany na początku XVIII wieku przez architekta Filippo Juvarrę, jest uznawany za jeden z najpiękniejszych ogrodów barokowych we Włoszech. Spędziliśmy tam pół godziny i był to cudowny relaks:
Chwilowo wracamy do tematów sakralnych. W pobliżu Palazzo Pfanner znajduje się wyjątkowy kościół San Frediano. Pochodzi z XII wieku i zachwyca ułożoną na fasadzie kolorową XIII - wieczną mozaiką, przedstawiającą Wniebowstąpienie, z Chrystusem w migdale, podtrzymywanym przez dwóch aniołów i z rzeszą świętych na dole. Migdał, po włosku mandorla, to rodzaj owalnej aureoli, otaczającej całą postać Jezusa lub Maryi, częsty w sztuce średniowiecznej. Jednym z pierwszych świętych Lukki został charyzmatyczny San Frediano. Żył on w VI wieku, przybył z Irlandii i osiedlił się jako pustelnik niedaleko miasta. Jednak bardzo szybko rozeszły się pogłoski o jego cudownych umiejętnościach i wyświęcono go na biskupa. San Frediano musiał posiadać wykształcenie inżynieryjne, ponieważ zmienił brzeg pobliskiej rzeki Serchio i wysuszył bagniste tereny koło Lukki. Wydarzenie jest pokazane w bazylice San Frediano na jednym z fresków. Malarz Amico Aspertini przedstawił biskupa, jak widłami wyznacza nowy bieg rzeki, gdy inni pracują przy realizacji tego przedsięwzięcia. Według legendy założycielem kościoła, jednego z najstarszych w mieście, był sam święty. W kościele przechowywane jest ciało św. Zyty, która jest najsłynniejszą świętą z Lukki:
Od tego momentu spacer przedstawia następna mapka:
I kolejny punkt programu - Piazza dell’Anfiteatro. To bardzo charakterystyczny owalny plac, otoczony kamienicami, powstały w miejscu dawnego amfiteatru rzymskiego. Można tam wejść poprzez bramy w podcieniach kamienic. A przed kamieniczkami mnóstwo lokali, ku naszej radości otwartych w porze obiadowej:
Dawniej w Lukce istniało około 130 wysokich wież mieszkalnych (oprócz dzwonnic kościelnych), ale do dziś w stanie nienaruszonym przetrwały tylko dwie: Torre Guingi (45 m), położona na południe od Piazza dell’Anfiteatro, zbudowana w XV w., na szczycie której posadzono dwa dęby, oraz Torre delle Ore (50 m) czyli wieża zegarowa. Władze miejskie Lukki nabyły wieżę i zainstalowały mechanizm zegarowy, stworzony przez złotnika Labruccio Cerlotti w 1390 roku:
Z wieżą zegarową związana jest legenda o diable. Pewna kobieta z Lukki sprzedała duszę diabłu w zamian za piękno i młodość. Po upływie uzgodnionych trzydziestu lat diabeł wrócił, aby zażądać zapłaty długu: jej duszy. W ostatniej chwili swojej „dodatkowej” młodości, Lucida wspięła się na wieżę, aby zatrzymać dzwon, który miał wybić godzinę jej śmierci. Niestety nie zdążyła na czas i z rozpaczy rzuciła się do jeziora w Ogrodzie Botanicznym, skąd nadal wychodzi nocami podczas pełni księżyca.
W drodze powrotnej minęliśmy jeszcze kilka ważnych zabytków, wprawdzie bez wchodzenia do środka, ale warto o nich wspomnieć. Kościół Sant'Cristoforo, kościół Sant'Andrea z XI w., pałac Ottoliniego Balbani, dawniej Pałac Gentili z XIII wieku i Loggia dei Mercanti na placu o tej samej nazwie:
I jeszcze kilka ciekawostek na temat niektórych z tych miejsc:
- Kościół Sant'Cristoforo po raz pierwszy był wzmiankowany w 1053 roku, kiedy stał się siedzibą kupieckiej organizacji Università dei Mercanti, która nadzorowała handel jedwabiem. Obecny kształt uzyskał po przebudowie w XII wieku.
- Piazza dei Mercanti: historyczny plac w centrum Lukki, strategicznie położony między dwiema najważniejszymi ulicami miasta, via Fillungo i via Sant'Andrea. Plac był centrum życia miejskiego, miejscem spotkań i handlu. Dziś plac zachowuje swój historyczny urok i jest punktem odniesienia dla osób odwiedzających centrum Lukki.
- Loggia dei Mercanti: została zbudowana w 1446 roku. Ma typową architekturę XV - wieczną, z przewiewnymi okrągłymi łukami. Mówi się, że loggia miała tajny system komunikacji oparty na akustyce, który pozwalał kupcom rozmawiać i być słyszanym z daleka.
Do dworca wracaliśmy przez Plac Napoleona zwany też Piazza Grande, jeden z głównych placów miasta, wytyczony podczas formowania się jego średniowiecznej zabudowy. Gruntowną przebudowę przeszedł w latach 1805 -1815 na polecenie siostry Napoleona Bonaparte Elizy Bonaparte (Maria Anna Eliza Bonaparte Baciocchi), która panowała wówczas w Lucce. Wyburzono wtedy wiele budynków, urzędów, nawet kościół, by dostosować strukturę placu do stojącego od strony zachodniej Palazzo Ducale, gdzie Eliza Bonaparte rezydowała w czasie swego panowania. Plac otrzymał nową, neoklasycystyczną zabudowę pałacową, a jego ramy wyznaczyły platany, które rosną tu do dziś. Na placu miał też stanąć pomnik Napoleona. Projekt upadł, gdy po upadku cesarza Lukka przeszła w ręce parmeńskiej linii Bourbonów. W 1843 roku umieszczono na placu pomnik nie Napoleona, lecz Marii Ludwiki Bourbon, która rządziła w Lukce w latach 1815-1824:
Palazzo Ducale to budowla zaprojektowana i rozpoczęta przez Bartolomea Ammannatiego w drugiej połowie XVI wieku, a wzniesiona na miejscu dawnej fortecy i pałacu Castruccia Castracaniego, kondotiera i władcy Lukki w latach 1316 - 1328. Zniszczona w 1370 roku, na początku XV wieku została odbudowana i używana jako rezydencja Paola Guinigiego, panującego w Lukce w latach 1400 - 1430. Następnie budynek częściowo rozebrano, po czym przekształcono w Palazzo Pubblico. Obecnie mieści siedzibę władz lokalnych - prefekturę prowincji Lucca. W sąsiednim budynku działa Museo del Risorgimento:
Stąd już udaliśmy się na dworzec. Jeszcze tylko spotkanie z Garibaldim na Piazza Giglio oraz ostatni rzut oka na miejskie mury i widzianą z daleka katedrę:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz