Przyjechaliśmy koło południa i od razu zeszliśmy do Muzeum Podziemia Rynku Głównego, gdzie mieliśmy umówione zwiedzanie z przewodnikiem wystawy “Śladem europejskiej tożsamości Krakowa”.
Zgodnie z informacją na stronie muzeum, wystawa ta "przenosi odwiedzających w podróż przez historię miasta, koncentrując się na jego europejskim znaczeniu i kulturze handlowej. Zwiedzający mają okazję przeżyć atmosferę średniowiecznego rynku dzięki wykorzystaniu nowoczesnych technologii multimedialnych, takich jak urządzenia holograficzne. Ekspozycja przedstawia bogactwo zabytków, takich jak monety, ceramika i narzędzia, które dokumentują wielowiekową tradycję handlową Krakowa. Muzeum prezentuje rekonstrukcje wioski i fragmenty brukowanych ulic, które przenoszą odwiedzających w czasie a także trójwymiarową mapę, która jest widoczna przez przeszkloną podłogę". Ciekawa ekspozycja, na pewno zasługuje na obejrzenie. Warto wspomnieć, że odsłonięto tylko część Rynku, a ślady średniowiecznej zabudowy obejmuje bardziej rozległy teren. Poniżej kilka zdjęć z tej wystawy:
Po wyjściu z muzeum nie mogliśmy sobie odmówić spacerku po Starym Mieście i wokół Rynku, kończąc go w okolicach ulic Floriańskiej i Pijarskiej:
Tam właśnie znajduje się jeden z najważniejszych i najbardziej imponujących kompleksów muzealnych w Polsce, czyli Muzeum Książąt Czartoryskich, mieszczące kolejną porcję eksponatów.
Opis podaję za stroną https://visitmalopolska.pl/: Początki kolekcji sięgają 1801 roku, kiedy księżna Izabela z Flemmingów Czartoryska zaprezentowała swoją kolekcję pamiątek narodowych w Puławach, w dwóch parkowych pawilonach: najpierw w Świątyni Sybilli, a od 1809 roku także w Domu Gotyckim.
Muzeum nie przetrwało powstania listopadowego. W 1831 roku, po emigracji księcia Adama Jerzego Czartoryskiego, zbiory zostały przewiezione do Paryża. Powróciły do Polski dopiero po 45 latach, w 1876 roku, w związku z planowanym otwarciem muzeum w Krakowie. Znaczące straty dla kolekcji przyniosła II wojna światowa, gdyż nie wszystkie dzieła udało się odzyskać. Po wojnie muzeum trafiło pod opiekę Muzeum Narodowego w Krakowie, jednak bez prawa własności. Od 1991 roku było pod zarządem Fundacji Książąt Czartoryskich. 29 grudnia 2016 roku rząd RP kupił od fundacji kolekcję książąt Czartoryskich, która stała się integralną częścią Muzeum Narodowego w Krakowie.
Muzeum mieści się w wyremontowanym kompleksie pałacowo-muzealnym rodu Czartoryskich. Do kompleksu wliczają się trzy budynki: Pałac Czartoryskich, Klasztorek oraz budynek dawnego Arsenału Miejskiego.
W muzealnej kolekcji można znaleźć arcydzieła malarstwa, rzeźby i rzemiosła, a także militaria oraz sztukę użytkową od starożytnego Egiptu aż po wiek XIX. Zbiory prezentowane są w 26 salach na dwóch piętrach pałacu. Zbiory są tak ogromne, że potrzeba dobrych kilka godzin na obejrzenie całości, może nawet warto podzielić zwiedzanie na dwa dni. My byliśmy w środku zaledwie półtorej godziny, co pozwoliło jedynie na powierzchowne rozeznanie się w zasobach muzeum, a i tak wychodząc mieliśmy w głowach lekki mentlik, spowodowany nadmiarem wrażeń:
Do najcenniejszych dzieł muzeum należą: "Dama z gronostajem" Leonarda da Vinci oraz "Krajobraz z miłosiernym Samarytaninem" Rembrandta. Trzecia perła muzeum, czyli "Portret młodzieńca" Rafaela Santi zaginął podczas II wojny światowej, a w muzeum zastępuje go czarno - biała fotografia:
Stamtąd pojechaliśmy na nocleg w Gliczarowie, gdzie mieliśmy takie widoki z balkonu:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz