...to imię córki macedońskiego wladcy. Na jej cześć tak nazwano miasto. Co nie przeszkadza Piotrkowi (całkiem świadomie zresztą, nie z niewiedzy) używać jakiegoś mieszanego polsko - greckiego określenia "te Saloniki". I właśnie w "tych Salonikach" dane nam było spędzić sobotę. Pojechaliśmy tam z całą grupą z naszego hotelu, a na miejscu mieliśmy dwie godziny wolnego czasu w oczekiwaniu na resztę wycieczki, która miała dotrzeć gdzieś z Riwiery Olimpijskiej. Przeznaczylismy ten czas między innymi na znalezienie kościoła ojców jezuitów, jedynej katolickiej świątyni na Chalkidiki. Trafiliśmy, oczywiście, bo dobrze odrobiłam pracę domową, miałam wyguglane plany i adres, a nawet nazwiska polskich księży. Niestety nie zastaliśmy ich, ale do kościoła wpusciła nas sprzątaczka. Kościół wygląda dość niepozornie, jest wręcz ukryty na podwórku i ciężko go było sfotografować. Ale jest:
Po spotkaniu całej grupy z przewodniczką poszliśmy do muzeum archeologicznego. Kto ciekawy, to proszę, są skorupy do oglądania:
Różne inne miejsca oglądaliśmy raczej w biegu lub wręcz z okien autokaru. Na dłużej zatrzymaliśmy się tylko na wzgórzu, zwanym Akropolem, gdzie mogliśmy podziwiać resztki starych murów obronnych i przepiękne widoki:
A tu widok i ja, żebyście uwierzyli, że tam byłam:
I drugie miejsce, które dokładniej zwiedzaliśmy, to bazylika św. Dymitriusza, patrona Salonik:
A tu siedzimy pod Białą Wieżą, czyli w miejscu, gdzie spotyka się większość wycieczek, zwiedzających Saloniki. Niestety zdjęcia robione były pod słońce i nie bardzo się dało poprawić:
I jeszcze różne obrazki ze spaceru po mieście:




















Brak komentarzy:
Prześlij komentarz