W dzisiejszej notce napiszę o kilku miejscach, które wiąże ze sobą jedynie to, że położone są w pobliżu Tybru, aczkolwiek nie wszystkie ze sobą sąsiadują.
Zacznijmy od wyspy, zwanej Isola Tiberina (Wyspa Tybrowa). Od strony historycznego centrum Rzymu prowadzi na nią stary most Fabrycjusza (Ponte Fabrizio) z 62 roku p.n.e.:
Na wyspie istniała niegdyś świątynia boga Asklepiosa, którą zbudowano w 289 roku p.n.e., aby ocalić miasto od zarazy. Dziś na niewielkiej wysepce stoją praktycznie dwa obiekty: po jednej stronie szpital bonifratrów, a po drugiej bazylika świętego Bartłomieja - jeden z rzymskich kościołów tytularnych z relikwiami męczenników (m.in. św. Wojciecha) wraz ze średniowiecznym kompleksem z wieżą rodziny Gaetanich. Do kościoła niestety nie udało nam się wejść, był zamknięty i w środę (święto Piotra i Pawła), i w czwartek, kiedy też próbowaliśmy go odwiedzić. Wobec czego zdjęcia będą tylko z zewnątrz:
Poniżej, na zdjęciu zrobionym z mostu Cestiusza, czyli tego, który łączy Wyspę Tybrową ze stałym lądem od strony Zatybrza, widać kolejny most na Tybrze - Ponte Palatino. Po jego lewej stronie znajduje się Ponte Rotto (Przerwany Most), czyli fragment antycznego mostu Pons Senatorum z II wieku p.n.e., w tle widoczna wieża kościoła Santa Maria in Cosmedin, o którym będzie mowa za chwilę:
I jeszcze Ponte Rotto z bliska, widziany właśnie z Ponte Palatino:
W drodze na Velabro, już za mostem, mijamy następną ciekawą budowlę, a mianowicie pozostałości średniowiecznej rezydencji Casa dei Crescenzi. Dom zbudowano w latach 1040 - 1065 na zlecenie Mikołaja z Crescenzio, dla jego syna Davida:
Z tego miejsca już niedaleko do kościoła świętego Jerzego na Velabrum. Najpierw mijamy czwórbramny Łuk Janusa, boga o dwóch twarzach:
Po lewej widać już kampanilę kościoła świętego Jerzego. Przechodzimy więc bokiem na drugą stronę Łuku Janusa i oto San Giorgio in Velabro w całej krasie:
To jeden z najstarszych rzymskich kościołów, pochodzi z VII wieku. Ma bardzo prosty układ oraz ascetyczne wnętrze, co jest w barokowym Rzymie rzadkością. Fresk w absydzie to trzynastowieczne dzieło Cavalliniego. W szkatule pod ołtarzem znajdują się relikwie świętego Jerzego:
Z drugiej strony Piazza della Bocca della Verita odwiedzamy słynne Usta Prawdy (zdjęcie już wrzuciłam w notce "Ela w Rzymie (znowu)..." i kościół Santa Maria in Cosmedin:
Kościół został zbudowany w VIII wieku i ofiarowany greckim uchodźcom z Bizancjum. Obecnie, po latach istnienia tytularnej diakonii katolickiej, kościół znów służy grekokatolikom. Wnętrze jest surowe, typowo romańskie, ale na posadzce dostrzegamy typowe "cosmateski". W środku nawy głównej wydzielono Schola Cantorum:
Tuż po wejściu do kościoła zostajemy skierowani do podziemi. Znajduje się tu niewielka, trójnawowa krypta, pochodząca z czasów budowy kościoła. W swojej konstrukcji zawiera pozostałości wcześniejszych budynków. Jej przeznaczeniem było przechowywanie szczątków męczenników wydobytych z katakumb (stąd znajdujące się w ścianach nisze):
Jakieś trzy kilometry na północ od tego miejsca można przekroczyć Tyber przepięknym Mostem Anioła. W czasach starożytnych w tym miejscu istniał Pons Aelius (most Eliusza). Obecny most zdobią rzeźby Berniniego z roku 1668:
Trafiliśmy tu w czwartek, gdy opuszczaliśmy Watykan ulicą Via Conciliazione. Chcieliśmy przejść do stacji metra Lepanto i przy okazji zobaczyć coś nowego. Ponieważ mieliśmy przed sobą wiele godzin zwiedzania, spacer miał być w miarę szybki, więc do żadnego z obiektów nie wchodziliśmy ograniczając się do oglądania z zewnątrz.
Zaczęliśmy od Mostu i Zamku Anioła.
To właśnie tu, na drugim brzegu Tybru, naprzeciwko Pola Marsowego, Cesarz Hadrian polecił wybudować mauzoleum dla swojej rodziny. Jest to cylindryczna budowla (średnica 64 metry), przykryta kopułą. W czasach starożytnych na kopule na warstwie ziemi rosły cyprysy, a na środku stał pomnik cesarza. Budowla funkcję mauzoleum pełniła do 271 roku, kiedy została włączona w system murów obronnych Rzymu. W czasach Teodoryka zamieniono ją na więzienie, a w V wieku przebudowano na fortecę. Papież Grzegorz I Wielki pod koniec VI wieku przemianował ją na Zamek Świętego Anioła, aby upamiętnić ukazanie się nad mauzoleum anioła, chowającego miecz na znak końca epidemii.
Na poniższych zdjęciach Zamek Świętego Anioła:
Za Zamkiem Anioła wkraczamy na tereny rzymskiego wymiaru sprawiedliwości. Najpierw mijamy Trybunał Penitencjarny:
Po lewej stronie widać boczną fasadę Pałacu Sprawiedliwości (Palazzo di Giustizia), mieszczącego Sąd Najwyższy i Sąd Kasacyjny:
Żałuję, że nie poszliśmy najpierw wzdłuż Tybru, bo właśnie za rogiem tego budynku stoi bardzo ładny, choć zupełnie nie w rzymskim stylu, neogotycki kościół Sacro Cuore del Suffragio, a w nim jedyne w swoim rodzaju Muzeum Dusz Czyśćcowych.
Budynek Pałacu Sprawiedliwości, projektu architekta Williama Calderini, wybudowano w latach 1889 - 1910. Główne wejście znajduje się od strony Placu Cavour:
Centralnym punktem placu jest wykonany z brązu pomnik hrabiego Camillo Benso di Cavour - męża stanu, przywódcy liberałów piemonckich - stojący na cokole z granitu i marmuru:
Na przeciwległym rogu stoi kościół ewangelicki waldensów:
Od kościoła biegnie w lewo ulica Via Lucrezio Caro, która dalej przechodzi w Via Alessandro Farnese i prowadzi prosto do stacji metra:
I na dziś chyba tyle wystarczy. A niebawem ciąg dalszy...




































Brak komentarzy:
Prześlij komentarz