środa, 28 września 2016

Ryska secesja

   Do Rygi jechałam z przeświadczeniem, "nabytym" od kilku znajomych osób, że niewiele jest tam do oglądania w porównaniu z takim na przykład Tallinem. Po powrocie z nadbałtyckich stolic zaczęłam głosić pogląd całkiem odmienny. Owszem, są w Rydze rejony, w które lepiej się nie zapuszczać, nie z powodu chuliganów, a raczej żeby coś na głowę nie zwaliło ze zrujnowanych domów, ale każde miasto ma takie zakamarki i to nie one stanowią o jego klimacie.

   Urzekła mnie zdecydowanie ryska starówka, ale o niej będzie więcej w następnej notce. Teraz natomiast napiszę o innym, równie interesującym miejscu. Otóż zwiedzanie Rygi rozpoczęłam od słynnej ryskiej dzielnicy secesyjnej i trochę się po niej poszwendałam, jako że secesję uwielbiam i we wszystkich odwiedzanych miastach szukam jej śladów. Niestety tym razem nie do końca byłam usatysfakcjonowana, bo czasu miałam stanowczo za mało.

   Zdumiewającą rzeczą jest, że w tak odległym od zachodnich centrów kultury miejscu można znaleźć ponad osiemset (chyba najwięcej w Europie) secesyjnych kamienic oraz budynków użyteczności publicznej, co więcej na ogół znakomicie odrestaurowanych. Część z nich zbudowano w różnych rejonach miasta, nawet na starówce, ale prawdziwym rajem dla wielbicieli secesji jest „dzielnica Art Nouveau”, znajdująca się w obrębie ulic Strelnieku, Alberta i Elizabetes iela, gdzie w zasięgu małego spaceru można zobaczyć większość najpiękniejszych obiektów. Aczkolwiek nadmiar szczęścia może tu trochę ogłuszyć i to jakby podwójnie. Po pierwsze chodzi tu o ilość nagromadzonych na niewielkiej przestrzeni budynków, a po drugie o niespotykane bogactwo zdobień, ornamentów, przeróżnych rzeźb i innych detali na każdej z tych kamienic.

   Co ciekawe, projektantem większości tych cudów był ojciec reżysera Siergiusza Eisensteina, twórcy m.in. filmu „Pancernik Potiomkin” - Michał Eisenstein. Tym ciekawsze, że ów Michał, pełniący funkcję naczelnika oddziału drogowego guberni inflanckiej, w ogóle nie był ani architektem, ani nawet inżynierem budowlanym. Ale widocznie tkwił w nim silny duch artysty, skoro tak wspaniałe dzieła po sobie pozostawił.

   A teraz już dość mojego gadulstwa, niech przemówią zdjęcia:




















   To ostatnie zdjęcie przedstawia ambasadę Rosji.

  I na razie tyle, później napiszę jeszcze o Starym Mieście, zwanym po łotewsku Vecriga, które ma w moim sercu cieplutki kącik.

piątek, 23 września 2016

Jeszcze raz o Helsinkach

   Stolica Finlandii to oczywiście nie tylko, ani nawet nie głównie, kościoły, co mógłby sugerować poprzedni wpis. To przede wszystkim bardzo nowoczesne miasto:






   W pobliżu dworca kolejowego mieści się kilka galerii sztuki, pomnik Aleksisa Kivi - fińskiego poety i dramaturga, a wokół króluje zabudowa secesyjna:








   Nie tylko w centrum i wokół Placu Senackiego, ale również w okolicach nabrzeża i rynku mamy troszkę secesji i rosyjskiego klasycyzmu, a także pięknie zaprojektowaną zieleń:









   W tej okolicy mieści się również pałac prezydencki i ambasada Szwecji, przed nią kolejny pomnik ku czci cara Aleksandra, a dalej w lewo - Havis Amanda – fontanna z posągiem syreny:




   Poza tym jest tu ogromny port z wieloma terminalami promowymi i przystanią jachtową:








   Będąc w Helsinkach nie można pominąć starego fortu Suomenlinna nazywanego „Gibraltarem północy”, położonego na sześciu wyspach niedaleko brzegu. Przy dobrej pogodzie można tam naprawdę przyjemnie spędzić czas. Twierdzę tę - jedną z największych w Europie, wybudowali Szwedzi w 1748 roku w celu obrony przed Rosją. Niestety nie zdołała się oprzeć wrogowi i po długotrwałym oblężeniu została zdobyta przez Rosjan w 1808 roku. W 1991 roku obiekt został wpisany na listę Światowego dziedzictwa UNESCO. Możemy tu oglądać mury obronne, działa oraz podziemne schrony - "domki hobbitów".

    Na zakończenie mojej relacji z Helsinek zapraszam na mały spacer po twierdzy Suomenlinna:

















   Jest tam też kościół, ale niestety zamknięty, więc zdjęcia mam tylko z zewnątrz. Świątynię wybudowali tu Rosjanie w 1854 roku. Podobno jako jedyna na świecie pełni także funkcję latarni morskiej. Nocą świeci się ta półkula pod krzyżem:





   Opuszczałam Helsinki prawie bez żalu, za to teraz zaczyna mi chodzić po głowie Petersburg, który mi się tam momentami przypominał. Wiadomo, jeszcze dobrze nie wróciłam, a już myślę, gdzie by tu pojechać następnym razem. Kuszą te petersburskie aleje, pałace, cerkwie, szerokie marmurowe nabrzeża, Iglica Admiralicji ... Ach, wrócić tam po 40 latach ...

  (Edit. Udało się! Wróciłam do Petersburga w czerwcu 2019 roku, opisy TUTAJ, pod linkiem można znaleźć wszystkie 9 notek)

Powrót do Bassano del Grappa

     Bassano del Grappa jest śred niej wielkości miastem (40 000 mieszkańców). Leży w miejscu, gdzie płaskie równiny Veneto docierają do prz...