Do Rygi jechałam z przeświadczeniem, "nabytym" od kilku znajomych osób, że niewiele jest tam do oglądania w porównaniu z takim na przykład Tallinem. Po powrocie z nadbałtyckich stolic zaczęłam głosić pogląd całkiem odmienny. Owszem, są w Rydze rejony, w które lepiej się nie zapuszczać, nie z powodu chuliganów, a raczej żeby coś na głowę nie zwaliło ze zrujnowanych domów, ale każde miasto ma takie zakamarki i to nie one stanowią o jego klimacie.
Urzekła mnie zdecydowanie ryska starówka, ale o niej będzie więcej w następnej notce. Teraz natomiast napiszę o innym, równie interesującym miejscu. Otóż zwiedzanie Rygi rozpoczęłam od słynnej ryskiej dzielnicy secesyjnej i trochę się po niej poszwendałam, jako że secesję uwielbiam i we wszystkich odwiedzanych miastach szukam jej śladów. Niestety tym razem nie do końca byłam usatysfakcjonowana, bo czasu miałam stanowczo za mało.
Zdumiewającą rzeczą jest, że w tak odległym od zachodnich centrów kultury miejscu można znaleźć ponad osiemset (chyba najwięcej w Europie) secesyjnych kamienic oraz budynków użyteczności publicznej, co więcej na ogół znakomicie odrestaurowanych. Część z nich zbudowano w różnych rejonach miasta, nawet na starówce, ale prawdziwym rajem dla wielbicieli secesji jest „dzielnica Art Nouveau”, znajdująca się w obrębie ulic Strelnieku, Alberta i Elizabetes iela, gdzie w zasięgu małego spaceru można zobaczyć większość najpiękniejszych obiektów. Aczkolwiek nadmiar szczęścia może tu trochę ogłuszyć i to jakby podwójnie. Po pierwsze chodzi tu o ilość nagromadzonych na niewielkiej przestrzeni budynków, a po drugie o niespotykane bogactwo zdobień, ornamentów, przeróżnych rzeźb i innych detali na każdej z tych kamienic.
Co ciekawe, projektantem większości tych cudów był ojciec reżysera Siergiusza Eisensteina, twórcy m.in. filmu „Pancernik Potiomkin” - Michał Eisenstein. Tym ciekawsze, że ów Michał, pełniący funkcję naczelnika oddziału drogowego guberni inflanckiej, w ogóle nie był ani architektem, ani nawet inżynierem budowlanym. Ale widocznie tkwił w nim silny duch artysty, skoro tak wspaniałe dzieła po sobie pozostawił.
A teraz już dość mojego gadulstwa, niech przemówią zdjęcia:
To ostatnie zdjęcie przedstawia ambasadę Rosji.
I na razie tyle, później napiszę jeszcze o Starym Mieście, zwanym po łotewsku Vecriga, które ma w moim sercu cieplutki kącik.











































































