poniedziałek, 27 lutego 2017

Widoki zza okna

    Na zakończenie zaprezentuję część zdjęć, które robiłam w czasie jazdy autobusem, próbując łapać co ciekawsze widoki. Z różnym skutkiem, ale nie będę tu przecież pokazywać tych najgorszych, gdzie w roli głównej występuje na przykład napis na szybie: "wyjście awaryjne" albo odbicie bardzo grubego ramienia mojej sąsiadki z następnego siedzenia, a mijany obiekt jest prawie niewidoczny. Co nie znaczy, że te poniżej są specjalnie dobrej jakości.

   Na początek różne górki i pagórki:











   Oprócz surowego górskiego krajobrazu, gajów drzew arganowych i obszarów pustynnych, czego się spodziewałam po tej szerokości geograficznej, Maroko zaskoczyło mnie łanami zielonych pól ze świeżo wschodzącym zbożem: 




   Pisałam już wcześniej, że miasta są bardzo zadbane i pełne roślinności. Pracownicy miejskiej zieleni naprawdę znają się na swojej robocie, co nie jest takie proste w afrykańskich warunkach klimatycznych. Duże parki, szerokie pasy skwerów wzdłuż głównych ulic, kwiatowe rabaty oraz klomby na rondach to częsty widok zarówno w małych miejscowościach, jak i w głównych miastach:







   Często wokół domów (mniej lub bardziej) prywatnych jest na co popatrzeć, a i same domy też cieszą oko:





   Zostały mi jeszcze zdjęcia z wieczornego spaceru do sklepu w Marrakeszu, na których widać nasz hotel Mogador. Przy okazji dorzucę też piękny żyrandol z tegoż hotelu, który oświetla kilka pięter okrągłej klatki schodowej:




   A na zakończenie widok z trasy na Essaouirę i z hotelowego okna w Agadirze na plażę oraz górę z napisem "Bóg, Ojczyzna, Król":


   I to już pożegnanie z moim Marokiem. Jak zwykle w takich momentach towarzyszy mi myśl, by jeszcze tam pojechać na samodzielne zwiedzanie. Jednak mam jeszcze tyle innych planów, że Maroko chyba na razie  musi poczekać.

piątek, 24 lutego 2017

Essaouira (As-Sawira)

    I w końcu nadszedł ostatni dzień naszej marokańskiej eskapady. Z Marrakeszu przejechaliśmy do Essaouiry. Długą jazdę autokarem wypełniliśmy oglądaniem "Casablanki". Niestety zaczęliśmy trochę za późno, więc trzeba było przerwać i nadal mam film nie zaliczony.

   Essaouira (po arabsku As-Sawira), to warowne portowe miasto, do 1956 roku noszące nazwę Mogador. Na początku XVI wieku zajęli je Portugalczycy i rozpoczęli budowę ogromnych fortyfikacji. Dzieło to podejmowali również kolejni arabscy władcy. Pod koniec XVIII wieku powstała medyna w swoim obecnym kształcie. Mogador stał się jednym z największych portów Maroka, jednak na początku XIX wieku utracił swoje handlowe znaczenie. Od tamtej pory Essaouira przeszła długą drogę od ośrodka handlu do miasta artystów. Zresztą w ogóle Maroko jest mekką artystów, głównie malarzy, od bez mała 200 lat. Modę nań (i na cały Orient) zapoczątkował francuski malarz romantyk Eugene Delacroix.

   Zwiedzanie zaczęliśmy od portu i miejskich fortyfikacji:

Maroko, Essaouira, okolice portu 1

Maroko, Essaouira, okolice portu 2

Maroko, Essaouira, okolice portu 3

Maroko, Essaouira, okolice portu 4

Maroko, Essaouira, okolice portu 5

Maroko, Essaouira, okolice portu 6

   Gdy wysiadaliśmy z autokaru, przywitało nas błękitne niebo i lekki wiaterek, pogoda jednak szybko się zmieniła i już podczas spaceru po porcie nadciągnęły chmury. W końcu, gdy przeszliśmy spod Placu Moulaya Hassana na Avenue Oqba Ibn Nafiaa, lunął deszcz. Najpierw próbowaliśmy go przeczekać w jakiejś bramie:

Maroko, Essaouira, okolice Avenue Oqba Ibn Nafiaa 1

Maroko, Essaouira, okolice Avenue Oqba Ibn Nafiaa 2

Maroko, Essaouira, okolice Avenue Oqba Ibn Nafiaa 3

Maroko, Essaouira, okolice Avenue Oqba Ibn Nafiaa 4

   Potem zajrzeliśmy do małej galerii obrazów, jednej z wielu w tym mieście i nader interesującej:

Maroko, Essaouira, galeria przy Avenue Oqba Ibn Nafiaa 1

Maroko, Essaouira, galeria przy Avenue Oqba Ibn Nafiaa 2

   W końcu zdecydowaliśmy się na wcześniejszy obiad i dopiero potem ruszyliśmy na spacer. Deszcz ustał i znowu ukazało się błękitne niebo:

Maroko, Essaouira, okolice Avenue Oqba Ibn Nafiaa 5

Maroko, Essaouira, okolice Avenue Oqba Ibn Nafiaa 6

   Weszliśmy na teren medyny, objętej patronatem UNESCO, pełnej uroczych wąskich uliczek, domów o bielonych ścianach, z którymi kontrastował intensywnie niebieski kolor drzwi i okiennic:

Maroko, Essaouira, medyna 1

Maroko, Essaouira, medyna 2

Maroko, Essaouira, medyna 3

Maroko, Essaouira, medyna 4

Maroko, Essaouira, medyna 5

Maroko, Essaouira, medyna 6

Maroko, Essaouira, medyna 7

Maroko, Essaouira, medyna 8

Maroko, Essaouira, medyna 9

Maroko, Essaouira, medyna 10

Maroko, Essaouira, medyna 11

Maroko, Essaouira, medyna 12

Maroko, Essaouira, medyna 13

   Zrobiłam tam zakupy, oprócz olejku arganowego, nugatu i kolejnej porcji słodkich mandarynek na prezenty, nabyłam też dla siebie piękny błękitny szal z wplecionymi nićmi sizalowymi (potem w sklepie widziałam identyczny za potrójną cenę):

Mój marokański szal 1

Mój marokański szal 2

   Zajrzałam też przez bramę do jednego z riadów. Jeśli kiedyś przyjadę indywidualnie do Maroka, właśnie w takim miejscu chciałabym zamieszkać:

Maroko, Essaouira, jeden z riadów

   Essaouira słynie z wyrobów z drewna tui, przepięknie inkrustowanych innymi rodzajami drewna. Ale barwa samej tui też jest przepiękna. Odwiedziliśmy jeden ze sklepów, mający warsztat na zapleczu. Było na co popatrzeć:

Maroko, Essaouira, sklep z wyrobami z drewna 1

Maroko, Essaouira, sklep z wyrobami z drewna 2

   Po długim spacerze wyruszyliśmy do Agadiru, skąd następnego dnia wylecieliśmy do Warszawy. Wycieczka się skończyła, ale jej opis na razie nie, bo zostało mi jeszcze trochę zdjęć do pokazania. Kolejna notka pojawi się po niedzieli. 

Powrót do Bassano del Grappa

     Bassano del Grappa jest śred niej wielkości miastem (40 000 mieszkańców). Leży w miejscu, gdzie płaskie równiny Veneto docierają do prz...