I w końcu nadszedł ostatni dzień naszej marokańskiej eskapady. Z Marrakeszu przejechaliśmy do Essaouiry. Długą jazdę autokarem wypełniliśmy oglądaniem "Casablanki". Niestety zaczęliśmy trochę za późno, więc trzeba było przerwać i nadal mam film nie zaliczony.
Essaouira (po arabsku As-Sawira), to warowne portowe miasto, do 1956 roku noszące nazwę Mogador. Na początku XVI wieku zajęli je Portugalczycy i rozpoczęli budowę ogromnych fortyfikacji. Dzieło to podejmowali również kolejni arabscy władcy. Pod koniec XVIII wieku powstała medyna w swoim obecnym kształcie. Mogador stał się jednym z największych portów Maroka, jednak na początku XIX wieku utracił swoje handlowe znaczenie. Od tamtej pory Essaouira przeszła długą drogę od ośrodka handlu do miasta artystów. Zresztą w ogóle Maroko jest mekką artystów, głównie malarzy, od bez mała 200 lat. Modę nań (i na cały Orient) zapoczątkował francuski malarz romantyk Eugene Delacroix.
Zwiedzanie zaczęliśmy od portu i miejskich fortyfikacji:






Gdy wysiadaliśmy z autokaru, przywitało nas błękitne niebo i lekki wiaterek, pogoda jednak szybko się zmieniła i już podczas spaceru po porcie nadciągnęły chmury. W końcu, gdy przeszliśmy spod Placu Moulaya Hassana na Avenue Oqba Ibn Nafiaa, lunął deszcz. Najpierw próbowaliśmy go przeczekać w jakiejś bramie:




Potem zajrzeliśmy do małej galerii obrazów, jednej z wielu w tym mieście i nader interesującej:


W końcu zdecydowaliśmy się na wcześniejszy obiad i dopiero potem ruszyliśmy na spacer. Deszcz ustał i znowu ukazało się błękitne niebo:


Weszliśmy na teren medyny, objętej patronatem UNESCO, pełnej uroczych wąskich uliczek, domów o bielonych ścianach, z którymi kontrastował intensywnie niebieski kolor drzwi i okiennic:













Zrobiłam tam zakupy, oprócz olejku arganowego, nugatu i kolejnej porcji słodkich mandarynek na prezenty, nabyłam też dla siebie piękny błękitny szal z wplecionymi nićmi sizalowymi (potem w sklepie widziałam identyczny za potrójną cenę):


Zajrzałam też przez bramę do jednego z riadów. Jeśli kiedyś przyjadę indywidualnie do Maroka, właśnie w takim miejscu chciałabym zamieszkać:

Essaouira słynie z wyrobów z drewna tui, przepięknie inkrustowanych innymi rodzajami drewna. Ale barwa samej tui też jest przepiękna. Odwiedziliśmy jeden ze sklepów, mający warsztat na zapleczu. Było na co popatrzeć:


Po długim spacerze wyruszyliśmy do Agadiru, skąd następnego dnia wylecieliśmy do Warszawy. Wycieczka się skończyła, ale jej opis na razie nie, bo zostało mi jeszcze trochę zdjęć do pokazania. Kolejna notka pojawi się po niedzieli.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz