piątek, 17 lutego 2017

Fez, część pierwsza

   Kolejny dzień w całości przeznaczamy na Fez, uważany za najstarsze i najbardziej dostojne miasto sułtańskie, stolicę religijną, kulturalną i intelektualną Maroka. Więcej o jego dziejach napiszę w następnej notce przy okazji oglądania różnych historycznych obiektów.

   Spacer rozpoczęliśmy od małego pleneru zdjęciowego przed pochodzącym z XIV wieku pałacem królewskim Dâr-al-Makhzen, wybudowanym przez dynastię Marynidów:




   Tu mała dygresja. Marokańczycy bardzo kochają swojego obecnego króla, co nie jest wcale dziwne, zważywszy na jego liczne inicjatywy i społeczną działalność oraz na krwawe rządy poprzedników. W związku z tym zupełnie im nie przeszkadza, że władca posiada w różnych miejscach dziesiątki pałaców, uważają bowiem, że król po prostu ma być bogaty, tak już musi być. Swoją drogą śmieszy mnie niezmiennie, zwłaszcza w kontekście owego bogactwa, jego zestaw wizytowych szlafroczków, w których prezentuje się na plakatach. Kobiety tam mają piękne suknie i rzeczywiście wyglądają na księżniczki, panowie zaś (oprócz króla również jego syn i brat)... co tu dużo gadać, popatrzcie na zdjęcia:


   W pobliżu pałacu rozciąga się dzielnica żydowska czyli mellah. Dawniej tę część miasta zamieszkiwali bogaci Żydzi - kupcy, bankierzy czy lichwiarze, dziś podnosi się z upadku po masowym wyjeździe Żydów do Izraela i ponownie się budzi do życia (chociaż chyba nie tak wcześnie rano - jak widać witryny sklepowe są jeszcze zamknięte):


   Stamtąd przeszliśmy do autokaru, by dojechać do wzgórza, na którym zbudowano Bastion Północny. Po drodze mijaliśmy typowe dla marokańskich miast mury i bramy:





   Przed nami Bastion Północny:

   Wybraliśmy się tam nie po to, by zwiedzać bastion czy oglądać militaria w muzeum, lecz żeby spojrzeć z góry na panoramę Fezu:




   Ze wzgórza wróciliśmy do centrum miasta i wkroczyliśmy w zaczarowany świat feskiej medyny.

  Na razie, żeby nie przedłużać notki, odpuszczam sobie same uliczki i przeróżne ciekawe budowle, uznawszy, że zasługują na osobny wpis. Teraz natomiast skupię się na warsztatach miejscowych rzemieślników, chociaż chronologicznie wyglądało to nieco inaczej.

   Na początek zaprezentuję miejsce, które często spotykamy na pocztówkach z Fezu i które od lat stanowi punkt obowiązkowy dla odwiedzających go turystów, czyli garbarnię Chouwara (Szawara). W bramie wejściowej zostałam zaopatrzona w wiecheć mięty do podetknięcia sobie pod nos. Bez tego nie dałoby rady wytrzymać w okropnym fetorze, wydobywającym się z kadzi. Z górnego tarasu wykonałam typowe zdjęcia - po lewej stronie białe gary z amoniakiem, po prawej - z kolorowymi barwnikami, a przed nimi suszące się skóry:


   Poskąpiłam 300 euro za przecudnej urody torebkę, nawet wytargowana cena 90 € jakoś mnie nie usatysfakcjonowała, a z tego żalu nawet nie zrobiłam zdjęć tych wszystkich wyrobów, które się tam na półkach prezentowały.

   Po wizycie w garbarni odwiedziliśmy jeszcze warsztaty garncarzy i wytwórców mozaik:







   Dalej wędrowaliśmy przez suk, zajmujący dużą część medyny, jak w większości marokańskich miast:





   I jeszcze parę ciekawostek. Na przykład znak zakazu ruchu dla osłów. Myślę, że i dla mułów obowiązuje, ale jak widać na zdjęciu - nie zawsze jest przestrzegany:


   Na kolejnym zdjęciu widać produkcję czegoś w rodzaju naleśników. Cienkie placki smaży się na takich rozgrzanych kulach:

   A tutaj częsty element na straganie z mięsem - łeb wielbłąda. Ot, taki lokalny koloryt:

   Dalszy ciąg zwiedzania Fezu w najbliższej przyszłości.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Powrót do Bassano del Grappa

     Bassano del Grappa jest śred niej wielkości miastem (40 000 mieszkańców). Leży w miejscu, gdzie płaskie równiny Veneto docierają do prz...