Spacer po marakeskiej medynie i słynnym placu Jemaa el-Fna przewidziane zostały na później, natomiast przy dziennym świetle chcieliśmy odwiedzić dwa szczególne miejsca.
Pierwsze z nich to grobowce Saadytów, położone w południowej części medyny, za meczetem w kasbie. W skład całej nekropolii wchodzą znajdujące się na cmentarzu ogrody, dziedziniec oraz dwa mauzolea, stanowiące najsłynniejsze przykłady sztuki arabskiej w Marrakeszu.
Należałoby najpierw wyjaśnić, kim byli owi Saadyci. Zacznijmy od tego, że historia Maroka sięga co najmniej IV wieku p.n.e., kiedy istniało tam państwo mauretańskie (berberyjskie), część wybrzeża dostała się pod wpływy Kartaginy. Po jej upadku aż do V wieku n.e. państwo Maurów pozostawało pod władaniem Rzymian. Później na krótko ziemie te zostały przejęte przez Bizancjum, by stać się ostatecznie domeną świata arabskiego i islamu. Rządziły tam następujące po sobie arabskie i berberyjskie dynastie, w wielkim skrócie opiszę kilka najważniejszych.
Jako pierwsi panowali nad Marokiem Idrysydzi, przybyli w VIII wieku z Bagdadu. Trzy wieki później krajem rządzili Almorawidzi, czyli dynastia berberyjska, od około stu lat również wyznająca islam. Stworzyła ona bardzo silne państwo, podbijając znaczną część Afryki północnej i południową Hiszpanię, co przyczyniło się do rozkwitu stylu andaluzyjskiego w architekturze oraz rzemiośle. Almorawitów w wieku XII pokonała kolejna berberyjska dynastia Almohadów, która stworzyła jeszcze potężniejsze i rozleglejsze imperium. To za ich panowania powstały najsłynniejsze meczety: Kutubijja w Marakeszu, o którym pisałam w poprzedniej notce, i meczet Hassana w Rabacie, który jeszcze opiszę później.
Saadyci, władający Marokiem w XVI wieku, zjednoczyli kraj po trwającym od wieków rozbiciu dzielnicowym, zreformowali administrację i utworzyli nowoczesną armię. Okres największej potęgi Saadytów przypada na panowanie Ahmada al-Mansura (1578–1603), który czuł się na tyle silny, że razem z królową Anglii, Elżbietą I, planował podbój Hiszpanii. Jednak po jego śmierci kraj ogarnęły krwawe spory sukcesyjne. Kres ich potędze położyła wielka epidemia dżumy w latach 1597 - 1608. Po kilkudziesięciu latach chaosu, w roku 1660, tron Maroka przejął inny ród - Alawici, którzy rządzą krajem do dnia dzisiejszego.
W grobowcach spoczywa 66 Saadytów, a groby ponad stu innych znajdują się w pobliżu. Grobowce zostały przebudowane na polecenie sułtana Ahmada I al-Mansura, który prawdopodobnie również został tam pochowany. Jego domniemany grób stanowi najcenniejszy zakątek nekropolii. Jest to pomieszczenie z dwunastoma kolumnami, którego wnętrze zdobią płaskorzeźby i misterne mozaiki. Sala jest uznawana za najwspanialszy przykład mauretańskiej sztuki dekoracyjnej.
W XVII wieku na polecenie Mulaja Ismaila grobowce zostały zamurowane. Odkryli je dopiero Francuzi podczas lotu samolotem nad Marrakeszem w 1917 roku.
A oto moje spojrzenie na saadycką nekropolię:








Kolejny wspaniały obiekt, który odwiedziłam, to El-Bahia, najładniejsza rezydencja na terenie miasta, zbudowana na polecenie wielkiego wezyra Si Moussa. Obecna wielkość i wygląd pałacu to jednak dzieło jego syna Ahmeda Ibn Moussy powszechnie znanego jako Bou Ahmed. XIX-wieczny orientalny gmach, skryty za skromnym zewnętrznym murem, wznoszony był przez siedem lat przez dwóch architektów: francuskiego i marokańskiego. Nosi też słusznie nazwę "bahia" (piękny, lśniący).
Pałac znajduje się w północnej części miasta i dawnej żydowskiej dzielnicy Mellah. Na powierzchni 8 tysiecy metrów kwadratowych znajduje się aż 150 luksusowych sypialni, głównie sal haremu - czterech żon Bou Ahmeda i jego 24 konkubin. Każda z nich miała swój osobny pokój z wyjściem do dużego patio lub małego ogrodu. Niestety z dawnego wyposażenia nic już nie pozostało, możemy podziwiać wyłącznie puste pomieszczenia z bogatymi zdobieniami - cedrowymi sufitami, sztukaterią, marmurem i piękną ceramiką.
Zapraszam na wspólny spacer po pałacowym kompleksie:












Z pałacu El-Bahia wybrałam się na mały spacer po medynie, zaglądając po drodze do pewnego uroczego riadu (rodzaj domu czy pałacu z wewnętrznym dziedzińcem - wiele takich riadów odrestaurowano i zamieniono na hotele), a potem do różnych sklepików:





Wieczór zastał nas na Dżamaa Al-Fna (Jemaa El Fna) - placu Cudów, największej atrakcji turystycznej Marrakeszu. Jest to największy plac na tutejszej medynie, wieczorami tętniący życiem. Magiczna atmosfera tego miejsca, z dziesiątkami restauracji na wolnym powietrzu oraz występami muzyków, sztukmistrzów, zaklinaczy węży, akrobatów, żonglerów i innych sprzedawców szczęścia, jest jedyna i niepowtarzalna. To sprawiło, że plac znalazł się na liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Plac ze swoją różową zabudową jest wizytówką Marrakeszu, niestety na moich nocnych zdjęciach niewiele z tego widać. Za to, mam nadzieję, da się odczuć atmosferę typowego arabskiego suku:






W plątaninie wąskich przejść między straganami nietrudno się zgubić, ale szczęśliwie za każdym razem trafiałam we właściwe miejsce.
Przeżyłam tam za to inną mocno stresującą przygodę, a było to podczas próby podjęcia gotówki z bankomatu. Otóż chyba źle zrozumiałam kolejne polecenie i kliknęłam nie na to, co trzeba. W efekcie urządzenie połknęło kartę i nie chciało jej oddać. Na szczęście miejscowi, do których się zwróciłam po pomoc, byli bardzo mili i przyjaźnie nastawieni, a rozwiązanie okazało się bardzo proste. Należało wejść do sklepiku, na którego ścianie wisiał bankomat i zgłosić problem. Uprzejmy pan spytał o nazwisko, otworzył magiczne pudło od tyłu i wydobył kartę. Potem jeszcze pomógł przy wypłacie, bo nie tylko wskazał odpowiedni klawisz do naciśnięcia, ale też podpowiedział, że aby podjąć kwotę 500 dirhamów, należy nacisnąć na ekranie 300, a nie 500. Na to bym w życiu nie wpadła. Ciekawe, ile płacił, jak się zaznaczyło 500. Mam teraz nauczkę, żeby w obcym miejscu korzystać tylko z bankomatów, które mają dostępne zaplecze.
Nie był to jedyny mój kontakt z Marokańczykami, ale o tym napiszę jeszcze przy innej okazji. Natomiast w kolejnym wpisie udamy się do słynnej Casablanki.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz