Dziś następny (i wcale nie ostatni) odcinek z cyklu "Grecja w ruinie".
Z Nafplio ruszyliśmy w stronę Epidauros. W czasach starożytnych znajdowało się tu najsłynniejsze sanktuarium Asklepiosa, do którego wędrowały rzesze pielgrzymów, licząc na wyleczenie ze swoich chorób. Heros ten, w Rzymie zwany Eskulapem, był synem Apollina i nimfy Koronis. Wychowywał się u centaura Chirona, gdzie poznał tajniki sztuki lekarskiej. Potem poświęcił się uzdrawianiu i leczeniu, a wąż stał się jego symbolem.
Według legendy Rzymianie właśnie z Epidauros sprowadzili węża, który im wskazał miejsce na zbudowanie świątyni boga Asklepiosa na wyspie Isola Tiberina, o której pisałam TUTAJ.
Sanktuarium funkcjonowało od VI wieku p.n.e., a szczyt sławy i znaczenia osiągnęło w IV i III wieku p.n.e. Okręg kultowy, tak zwany Asklepiejon, zajmował znaczny obszar. Jego centrum stanowiła dorycka świątynia, poświęcona Asklepiosowi, z posągiem boga wykonanym z kości słoniowej i złota. Teren Asklepiejonu zajmowały także domy dla pacjentów, łaźnie czy gimnazjon - miejsce ćwiczeń fizycznych. Niestety obecnie po świątyni i otaczających ją budynkach pozostało bardzo niewiele. W miejscowym muzeum można oglądać część eksponatów, znalezionych na terenie Epidauros:
Dzisiejszą sławę Epidauros zawdzięcza głównie teatrowi, wybudowanemu u schyłku IV wieku p.n.e., podczas generalnej rozbudowy i modernizacji całego sanktuarium. To największy zachowany teatr antyczny. Co cztery lata organizowano tu wielkie święta na cześć Asklepiosa, podczas których w teatrze wystawiano dramaty. Ale teatr służył też na co dzień. Starożytni Grecy widzieli w muzyce rodzaj terapii.
Widownia amfiteatru posiada 55 rzędów siedzeń, podzielonych szerszym korytarzem na dwie części. Obszar dolny (oryginalny z IV wieku p.n.e.) tworzy 12 klinów, które rozdzielają 34 rzędy widowni. 21 rzędów górnej strefy, dobudowanej w czasach rzymskich, podzielonych jest na 22 kliny. Cała widownia mogła pomieścić ponad 14.000 widzów. Teatr w Epidauros posiada niesamowitą akustykę, ze wszystkich miejsc amfiteatru, nawet z najwyższych rzędów, znakomicie słychać cichą rozmowę, a nawet szepty ze sceny i orchestry:
Kolejnym naszym przystankiem był starożytny Korynt. Według mitologii, miasto zostało założone przez Aletesa, potomka Heraklesa. Badania archeologiczne dowodzą, że fortyfikacje istniały tu już w czasach mykeńskich. Dziś najczęściej fotografowane, bo też i najbardziej malownicze, są pozostałości doryckiej świątyni Apollina:
W VII wieku p.n.e. nastąpił pierwszy rozkwit państwa korynckiego. Na wysokiej górze ponad miastem, wzniesiono ufortyfikowaną twierdzę - Akrokorynt. Wzgórze już od czasów prehistorycznych było wykorzystywane jako naturalna twierdza. Do czasów obecnych zachowały się mury obronne długości około dwóch kilometrów oraz ruiny dawnych budynków. Na najwyższym wierzchołku wzgórza w starożytności znajdowała się słynna świątynia Afrodyty z jej pięknymi kapłankami (córami Koryntu).
Widok Akrokoryntu ze stanowiska archeologicznego na dole:
Korynt został zdobyty i praktycznie całkowicie zniszczony przez Rzymian. W 44 roku p.n.e. Juliusz Cezar polecił odbudować i ponownie zasiedlić miasto, do którego oprócz potomków dawnych mieszkańców, przybyli także licznie Żydzi. W 50 roku naszej ery, miasto odwiedził apostoł Paweł. Spędził tu półtora roku i w ciągu tego czasu stworzył dość prężną gminę chrześcijańską. Zachowała się tam również, częściowo rekonstruowana białym marmurem, Rostra albo Bema - trybuna, z której przemawiał do Koryntian, a także zbudowanej na jej ruinach fundamenty wczesnochrześcijańskiej świątyni:
W wiekach IV - VI miasto wielokrotnie było nawiedzone i niszczone przez liczne trzęsienia ziemi. W kolejnych stuleciach Korynt stał się celem najazdów Normanów, Florentczyków oraz Wenecjan. Z tego niegdyś potężnego miasta do czasów obecnych przetrwały między innymi amfiteatralny odeon, rzymska agora i brukowana droga do portu Lechaion, wzdłuż której zachowały się fragmenty wspaniałych rzymskich budowli:
Ciekawym zabytkiem jest też fontanna Pirene - wykuty w litej skale budynek świętego źródła, stanowiącego niegdyś cel pielgrzymek chorych:
Na zakończenie jeszcze zdjęcia z pędzącego autobusu - widoki z drogi do Koryntu nad Zatoką Sarońską:
































Brak komentarzy:
Prześlij komentarz