wtorek, 9 maja 2017

Saloniki nocą

  Belgrad zwiedzaliśmy po przejechaniu 1000 kilometrów, bo był to nasz pierwszy dzień podróży. Na drugi dzień, gdy planowane było zwiedzanie Salonik, nie było wiele łatwiej. Musieliśmy przedtem przejechać wprawdzie tylko (?) 650 kilometrów, ale za to dwie granice czyli cztery punkty kontrolne (wyjazdowe i wjazdowe), w rezultacie w Salonikach znaleźliśmy się dopiero wieczorem, o 19:30, bo dołożyła się nam jeszcze zmiana czasu. Miałam nadzieję uzupełnić swój obraz miasta o kilka obiektów, których nie odwiedziłam osiem lat temu i nawet w pewnym stopniu mi się to udało. A już na pewno po raz pierwszy widziałam Saloniki nocą. Warto zobaczyć krótki opis tamtej wycieczki (TUTAJ), ponieważ są tam przedstawione miejsca, których tym razem nie odwiedzaliśmy.

  Notka, stosownie do długości mojego pobytu w Salonikach, nie powinna być zbyt rozbudowana, więc o historii miasta będzie krótko.

   Założył je około 315 roku p.n.e. Kassander, mąż Thessaloniki, córki Filipa II i przyrodniej siostry Aleksandra Macedońskiego. 160 lat później było to już jedno z głównych miast rzymskiego imperium. Prowadziła do niego słynna Via Egnatia, będąca przedłużeniem jeszcze słynniejszej drogi Via Appia. Następca Dioklecjana, Galeriusz, często rezydujący w Salonikach, zarządzał całą prowincją Illiricum. Prowadził liczne działania wojenne, odpierając ataki Sarmatów, Karpów, Bastarnów i Persów.

   Kolejne lata to ataki Słowian (VII wiek), Arabów (IX wiek), Normanów (XII wiek), Komnena - władcy Epiru (XIII wiek), potem Turków, Wenecjan (wracając co jakiś czas pod rządy Bizancjum), potem znowu Turków. W czasach bardziej współczesnych nie było wiele lepiej - wojny bałkańskie, potem I wojna światowa, wielki pożar w 1917 roku, brutalne przesiedlenia ludności, wreszcie II wojna światowa, kiedy to Niemcy wymordowali 97% społeczności żydowskiej miasta - prawie 60 tysięcy.

   Mimo dziejowych burz, które przetoczyły się nad Salonikami, jest tu co zwiedzać. My z braku czasu ograniczyliśmy się do kilku ulic w samym centrum miasta. Zaczęliśmy tradycyjnie od Białej Wieży i stojącego obok pomnika Aleksandra Wielkiego:





   Dalej przeszliśmy wzdłuż nadmorskiego bulwaru w stronę ulicy Odos Tsimiski, mijając Aristotelous Square:


   Następnie skierowaliśmy się ku Odos Egnatia, przy ktorej stoi Łuk Galeriusza wraz z sąsiednią rotundą. W czasach rzymskich tworzyły one duży kompleks budowli, obejmujący między innymi pałac i hipodrom, ciągnące się w stronę wybrzeża.

   Rotunda przeznaczona była na cesarskie mauzoleum, potem przekształcono ją na chrześcijański kościół świętego Jerzego (Agios Georgios), a w XVI wieku na meczet, do którego dobudowano walcowaty, turecki minaret. Obecnie Rotunda stanowi muzealny eksponat wczesno-bizantyjskiej sztuki, ponieważ w jej wnętrzu zachowały się pod sklepieniem mozaikowe wizerunki świętych (oczywiście wieczorem zamknięte!):



   Łuk Galeriusza z reliefami, upamiętniającymi zwycięstwa cesarza nad Persami:





   O ile łuk i rotunda mają się nieźle, to z pałacu pozostało niewiele:



   I na zakończenie Filip II, ojciec Aleksandra Wielkiego:

   Plany były ambitniejsze, ale czekała nas jeszcze 80-kilometrowa podróż do hotelu, więc poddaliśmy się i ruszyliśmy w dalszą drogę. Na obiadokolację dotarliśmy o 23, potem jeszcze zafundowałyśmy sobie z dziewczynami mały spacerek na plażę (na pływanie było zdecydowanie za późno) i w końcu poszłyśmy spać.

   Do zobaczenia w następnym odcinku.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Powrót do Bassano del Grappa

     Bassano del Grappa jest śred niej wielkości miastem (40 000 mieszkańców). Leży w miejscu, gdzie płaskie równiny Veneto docierają do prz...