wtorek, 6 czerwca 2017

Kalambaka i Meteory

  Kolejny dzień naszej wycieczki zawiódł nas do Kalambaki. Najpierw tylko przez nią przejechaliśmy, udając się do krainy Meteorów, a do miasteczka wróciliśmy na nocleg. Zatrzymaliśmy się tam w bardzo porządnym hotelu Famissi Eden. Ma on elegancką restaurację, bardzo przyjemnie urządzone pokoje z zestawem do parzenia kawy i herbaty, ale przede wszystkim jest pięknie położony w zadbanym ogrodzie z widokiem na skaliste wzgórze:













   Z balkonu mieliśmy taki widok:

   Niestety do hotelu dotarliśmy późnym popołudniem i niewiele czasu zostało na penetrację okolicy. Wybraliśmy się tylko do centrum miasteczka, gdzie dokupiliśmy brakujące prezenty, jako że następnego dnia mieliśmy już opuszczać Grecję. Niestety zabrakło czasu na spacer w stronę starej katedry, pochodzącej z przełomu X i XI wieku. Podobno jest warta obejrzenia, podobnie jak otaczające ją uliczki, gdzie stoi kilka małych, prawie równie starych kościółków. Dla takiej miłośniczki bizantyjskich klasztorów i kościołów, jak ja, była to przykra strata. Pociechę jednakże stanowiła odbyta wcześniej kilkugodzinna wyprawa do słynnych Meteorów.



   "Meteora", czyli z greckiego "zawieszone w powietrzu", to wysokie skały wznoszące się nad równiną tesalską, w które wczepione są bizantyjskie klasztory, budowane tam od X wieku. W czasach świetności istniało ich dwadzieścia cztery, dziś pozostało trzynaście, z czego do zwiedzania udostępnia się sześć. Meteory urzekają niezwykłym kształtem i niedostępnością. Okolica wpisana jest na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Ścieżki, wiodące na szczyty skał do poszczególnych klasztorów, wykuto całkiem niedawno. Na szczęście dla zwiedzających poprowadzono tam również piękną asfaltową drogę, którą można podjechać na tyle blisko, że nawet osoby o słabszej kondycji zdołają z niej podejść do klasztorów.

   W oddali widoczne oba klasztory, do których właśnie zdążamy:


   W programie mieliśmy dwa klasztory, w tym jeden chyba najważniejszy i najstarszy - Megalou Meteorou (Wielki Meteor) - klasztor pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego (Metamorfosis), który jako jeden z niewielu nieprzerwanie pełni swe funkcje do chwili obecnej. Stoi on na najwyższej i najbardziej wysuniętej skale - Platys Lithos (Szeroka Skała) o wysokości 613 metrów n.p.m. Jego trwającą blisko trzysta lat budowę rozpoczął św. Atanazy w 1340 roku. Główny kościół (katolikon) zbudowano na planie równoramiennego krzyża greckiego, na wzór klasztorów na górze Athos. Pozłacany ołtarz wykonany jest z drewna. Ściany świątyni pokrywają bizantyjskie polichromie z XV i XVI wieku. Niestety zdjęć z wnętrza nie mam, ponieważ obowiązuje tam zakaz fotografowania.

   Do 1923 roku do środka monastyru można było się dostać tylko po sznurowej drabinie lub siedząc w siatce, podciąganej kołowrotem na linie. Obecnie prowadzi doń mostek nad przepaścią, korytarz wykuty w skale i długie schody (192 stopnie): 










   Kobiety na terenie klasztorów muszą być odpowiednio ubrane. I nie tylko chodzi o zasłonięte ramiona, dekolty i kolana - trzeba mieć spódnicę, a nie spodnie. W związku z tym, że jednak generalnie w spodniach tam chadzałyśmy, trzeba było się czymś na kształt spódniczki przyozdobić. Stąd takie "zapaski": 


   Ze skały Platys Lithos widoczny był kolejny cel naszej wyprawy - Klasztor Varlaam (świętego Warłama), ulokowany na drugiej pod względem wysokości skale regionu:






   Monastyr założył w 1350 roku pustelnik Warłam. Początkowo były tu trzy małe kościółki, pomieszczenia mieszkalne i zbiornik na wodę. Gdy zmarł, nikogo tu nie było przez dwa stulecia. W 1517 roku klasztor reaktywowali bracia - zakonnicy Teofanis i Nektarios Apsarades z Janiny. Powstały wtedy także katolikon pod wezwaniem Wszystkich Świętych, kościółek Trzech Hierarchów i wieża. W końcu XVI i na początku XVII wieku kopiowano tu manuskrypty oraz haftowano. W XIX wieku drabiny prowadzące do klasztoru zastąpiono schodami. W 1961 roku po długiej przerwie powrócili tu mnisi:

   Wspinamy się do niego schodami liczącymi około stu stopni, ale zaopatrzenie nadal dociera na linowym wyciągu (na pierwszym zdjęciu w tle widoczny Wielki Meteor):

   Między tymi dwoma klasztorami, które odwiedziłam, widoczny jest żeński monastyr Świętego Rusanou. Założony został w roku 1529 przez braci Josafata i Maksyma z Janniny. Dostać się do niego można mostkiem nad przepaścią, który łączy go z sąsiednią skałą. Monastyr, ze względu na szczupłość miejsca, ma budowę piętrową. Na parterze znajduje się główna świątynia monastyru - cerkiew pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego (styl athoski). Świątynia została zbudowana w roku 1530 na fundamentach starszej świątyni. Na parterze oprócz cerkwi znajdują się cele mniszek. Na piętrze monastyru znajdują się pokoje gościnne oraz pomieszczenia gospodarcze. W monastyrze Rusanou szczególnie uroczyście obchodzi się dzień świętej Barbary - 4 grudnia:


   Sława Meteorów jest w pełni zasłużona. Znajdą tam coś dla siebie zarówno miłośnicy pięknych krajobrazów, jak i historycznych czy sakralnych obiektów. A że ja łączę wszystkie te upodobania, będę wspominać Meteory jako jedno z najpiękniejszych miejsc, jakie kiedykolwiek odwiedziłam.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Powrót do Bassano del Grappa

     Bassano del Grappa jest śred niej wielkości miastem (40 000 mieszkańców). Leży w miejscu, gdzie płaskie równiny Veneto docierają do prz...