Meknes leży na północy Maroka, 130 kilometrów od Rabatu:
Największy rozkwit miasta nastąpił w drugiej połowie XVII wieku, kiedy znany ze swego wyjątkowego okrucieństwa władca Ismail Ibn Szarif uczynił je stolicą. Otoczył miasto fortyfikacjami, w których podobno kazał zamurowywać robotników, gdy już nie mogli pracować. Zafascynowany Francją i jej ówczesnym królem Ludwikiem XIV lubił nazywać swoją stolicę Wersalem Maroka. Moulay Ismail miał też olbrzymi harem, a w nim ponad pięćset żon i nałożnic, które urodziły mu tysiące dzieci.
Jednym z najwspanialszych zabytków miasta jest Mauzoleum Moulaya Ismaila. Niestety obecnie trwa remont i nie można tam wejść. W zamian zwiedziliśmy olbrzymie stajnie, w których stacjonowało 12 tysięcy koni. Połowa z nich była stale osiodłana i gotowa do drogi, jako że władca ten toczył bardzo wiele wojen i musiał być w każdej chwili do nich przygotowany:
Usytuowany wewnątrz murów basen stale napełniony był wodą z gór na wypadek oblężenia:
Przy basenie stoi współczesny pomnik nosiciela wody, który stracił swoje bukłaki. Nasz przewodnik żartował, że to z powodu takiej malutkiej główki, bo gdyby miał większą, to byłby mądrzejszy i znalazł sobie lepszą pracę:
Obok stajni znajdują się olbrzymie spichlerze:
Meknes wpisano na listę UNESCO również dzięki majestatycznym bramom i murom obronnym, z których słynie. Po drodze mijaliśmy ich różne fragmenty, a przy bramie Bab Berdaine (al-Beradaiyine) zatrzymaliśmy się na moment, żeby zrobić zdjęcia:
Nieco dłuższy postój miał miejsce obok innej miejskiej bramy, monumentalnej Bab al-Mansour - jednej z najbardziej okazałych w Maroku:
Tuż obok znajduje się rozległe targowisko, gdzie zaopatrzyłam się w trochę świeżych i nie pryskanych (mam nadzieję) owoców: dwa kilogramy mandarynek i pół kilograma truskawek. Skusiła mnie perspektywa zjedzenia tych drugich w styczniu, ale niestety nie smakowały tak, jak nasze. Mandarynki natomiast były przepyszne, słodkie, soczyste i całkowicie pozbawione pestek.
Targowisko samo w sobie jest zresztą ciekawym miejscem, gdzie najłatwiej obserwować zwykłych mieszkańców. Stąd również widać mury miejskie, a nawet kolejną ciekawą bramę:
Pobyt w Meknes zakończył pyszny obiad w stylowej restauracji:





























Brak komentarzy:
Prześlij komentarz