Drugiego dnia zwiedzanie Wilna rozpoczęliśmy od Góry Trzykrzyskiej, dawniej zwanej Łysą lub Krzywą, skąd podziwialiśmy piękną panoramę miasta. Obecna nazwa góry wiąże się oczywiście z trzema krzyżami, które tam umieszczono. Według legendy (nie dającej się niestety potwierdzić badaniami naukowymi) na Górze Łysej za czasów Olgierda umęczono siedmiu franciszkanów. Czterech strącono do Wilejki, zaś trzy krzyże z ciałami męczenników ustawiono na górze. Przez lata stały tam krzyże drewniane, które co jakiś czas wymieniano na nowe, aż w roku 1916 zbudowano pomnik betonowy, zniszczony potem przez komunistów. Odbudowano go w 1989 roku, wykorzystując część pozostałych fragmentów, jako pomnik ofiar stalinizmu na Litwie:
Na wschód od Góry Trzykrzyskiej rozciąga się wileński Antokol, którego najważniejszym punktem jest kościół świętych Piotra i Pawła:
Kiedy odwiedziłam go po raz pierwszy, oniemiałam z zachwytu. Teraz, po 40 latach, kiedy już kawałek świata zjeździłam, kolejna wizyta tylko ten zachwyt potwierdziła. Żaden z rzymskich kościołów barokowych nie zauroczył mnie tak bardzo. Wnętrze świątyni zdobi ponad dwa tysiące rzeźb stiukowych o tematyce biblijnej, mitologicznej i historycznej. Jednym z ciekawszych elementów wystroju wnętrza jest przepiękny kryształowy żyrandol w kształcie łodzi. Autorem tych wyjątkowych sztukaterii był Giovanni Pietro Perti lub Peretti, uczeń Berniniego, a na mnie ta wszechobecna biel gipsowych wzorów podziałała mocniej, niż rzymski "kolorowy zawrót głowy". Co tu dużo gadać, lepiej niech przemówią zdjęcia. Zaczynamy od widoków ogólnych całego wnętrza i sklepienia:
A teraz jako przerywnik parę słów o historii kościoła i jego fundatorze. Pierwszy drewniany kościół zbudowano w tym miejscu za panowania Władysława Jagiełły, spłonął on jednak w 1594 roku. Obecny kościół wraz z klasztorem w 1668 roku ufundował Michał Kazimierz Pac, hetman wielki litewski i najbardziej znaczący magnat litewski drugiej połowy XVII wieku. W prezbiterium kościoła umieszczono portret oraz popiersie fundatora. Aluzję do jego nazwiska (Pac - pace) zawiera również napis na fasadzie: Regina pacis funda nos in pace (Królowo Pokoju, umacniaj nas w pokoju). Można powiedzieć "wart Pac pałaca".
I jeszcze trochę zdjęć różnych, mniej lub bardziej białych, detali kościoła na Antokolu, na dwóch ostatnich - ja na dokładkę:
A w następnym odcinku - inne wileńskie kościoły, już w większym skrócie.





































