poniedziałek, 12 września 2016

Końcówka wakacji - stolica numer 5

   W ostatniej dekadzie sierpnia wybrałam się na północny wschód Europy, czyli zupełnie nie w tę stronę, w którą jeżdżę zazwyczaj. Udało mi się odwiedzić cztery ważne miasta, choć w wielkim pośpiechu, ale jakiś ich obraz mam. Dzięki temu wiem, że chętnie bym tam jeszcze wróciła, przynajmniej do tych po naszej stronie Bałtyku, jak już objadę resztę świata.

   Opis wycieczki zacznę od Helsinek, które z czterech nadbałtyckich stolic podobały mi się najmniej. Jako że wcześniej w tym roku byłam w Tel Awiwie, Ammanie, Amsterdamie i Rzymie, stolicy Finlandii daję numer 5.

   Dotarłam tu luksusowym promem z Tallina. Cena biletu obejmowała dwa posiłki w formie bufetu, z ogromnym wyborem dań i napojów. Była to znakomita okazja do pogaduszek z moimi przyjaciółkami:






   Widoki z promu nawet może i fajne, ale pogoda nie sprzyjała ich podziwianiu. Bałtyk przywitał nas deszczem, który potem w Helsinkach padał właściwie całe przedpołudnie, przez co zdjęcia wyszły mi jeszcze gorsze, niż zwykle:





   Helsinki leżą u ujścia rzeki Vantaa, niedaleko granicy z Rosją. Miasto powstało w 1550 roku, za panowania króla szwedzkiego Gustawa I Wazy. W założeniu miało stać się portem konkurującym z Tallinnem, jednak gdy Szwecja zdobyła Tallinn, przestało to być potrzebne i na wiele lat Helsinki pozostały niewielkim miasteczkiem na obrzeżach Szwecji.

   W 1809 roku całą tę część Europy podbiła Rosja i tym samym Helsinki przeszły w jej ręce. Paradoksalnie to za rosyjskiego panowania nastąpił największy rozwój, który przekształcił Helsinki w nowoczesne, europejskie miasto. Po pożarze w 1812 roku, kiedy to spłonęła większość drewnianych budynków, rozpoczęła się epoka budownictwa murowanego w stylu bardzo podobnym do zabudowy Petersburga. O ile jednak Petersburgiem byłam zauroczona (może dlatego, że oglądałam go 40 lat temu), to Helsinki zrobiły na mnie wrażenie miasta chaotycznego i bez duszy. Nie twierdzę, że jest brzydkie czy nieciekawe, ale mnie nie zachwyciły. Wielbiciele fińskiej stolicy powiedzą może, że za mało jeszcze widziałam, ale niestety pierwsze wrażenie jest zwykle decydujące i nie jestem pewna, czy dalsze zwiedzanie cokolwiek by tu zmieniło.

   Naszym pierwszym punktem zwiedzania miała być prawosławna katedra, czyli Sobór Uspienski (Zaśnięcia Matki Bożej), największa cerkiew zachodniej Europy. Została wybudowana w 1868 według projektu rosyjskiego architekta Aleksieja Gornostajewa.  Niestety funkcjonuje ona jako muzeum i w poniedziałki jest zamknięta, więc nie udało się wejść do środka:



  Sobór położony jest na wzgórzu, z którego można podziwiać panoramę miasta z portem oraz katedrą protestancką:


   A teraz będzie odwrotnie, czyli sobór widziany od strony portu. Przedziwnie wygląda wśród zabudowań, wykonanych z takiej samej cegły i z takim samym pokryciem dachu. Mnie ten styl kojarzy się raczej z budynkami dworcowymi. Te akurat zdjęcia robiłam już po południu, przy nieco lepszej pogodzie, ale niestety telefonem, bo mi bateria w aparacie padła:



   Druga ważna katedra, tym razem luterańska (Tuomiokirkko), uważana jest za wizytówkę Helsinek. Zaprojektowana została przez Carla Ludwiga Engela. Z zewnątrz też nieco przypomina cerkiew, jako że finansowana była przez cara Mikołaja I, a przy jej budowie wzorowano się na katedrze świętego Izaaka w Petersburgu:


   Wnętrze jest surowe, pozbawione ozdób, typowe dla kościołów protestanckich:



   Przed katedrą stoi monumentalny pomnik kolejnego cara - Aleksandra II:



   Na placu Senackim, przy którym stoi katedra, a także w przyległych uliczkach, powstały liczne budynki w stylu rosyjskiego empire. I chociaż do Petersburga Helsinkom daleko, to ten fragment miasta nawet przypadł mi do gustu:




   Odwiedziliśmy jeszcze dwa obiekty sakralne, ale o zupełnie innym charakterze. Oba na wskroś nowoczesne. Pierwszy z nich to luterański kościół Temppeliaukio. Kościół został wykuty w skale, może pomieścić około tysiąca osób, a do wykonania jego dachu zużyto podobno 22 kilometry miedzianego drutu:






   Przy tej okazji wspomnę o tym, że całe Helsinki są zbudowane na wulkanicznych, granitowych skałach, które w różnych miejscach wystają z ziemi albo się z niej wynurzają nagle w postaci kamieni polnych, nierzadko ogromnych rozmiarów. Na jednym ze zdjęć Soboru Uspieńskiego, które zamieściłam wcześniej w tej notce, widać, że na takiej właśnie skale jest zbudowany. Stąd też ostatni pomysł zbudowania między stacjami metra i przejściami podziemnymi całego "podziemnego miasta" - galerii handlowych i innych obiektów, jako że tego rodzaju podłoże jest wyjątkowo stabilne.

   Poniżej widać naszego przewodnika Andrzeja na tle skał, o których nam opowiadał:

   Druga współczesna świątynia to tak zwana Kaplica Ciszy. Ma ona charakter ekumeniczny, nie należy do żadnego konkretnego wyznania i nie odbywają się w niej nabożeństwa. Bezwzględnie natomiast przestrzega się jedynego warunku - ma tu panować cisza. Architektonicznie obiekt nie przypomina typowej kaplicy, ale jest piękny w swej prostocie. Choć chyba nie do końca pasuje do otoczenia:



   I na dziś to już wszystko, ale o Helsinkach jeszcze napiszę przynajmniej jedną notkę.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Powrót do Bassano del Grappa

     Bassano del Grappa jest śred niej wielkości miastem (40 000 mieszkańców). Leży w miejscu, gdzie płaskie równiny Veneto docierają do prz...